12/08/2013 - Wefo Verslag van Sezanne 11.08.2013

 
WEFO-Limburg
Wedvlucht Sezanne op 11 augustus voor 1011 duiven
Los 07.30 uur. 1e duif 11.01.06 uur. Snelheid 1525.02 m/pm.
Karin en Robert Lomans uit Asenraij rollen de WEFO op.
 
Deze vlucht van Sezanne met de jonge duiven die verliep heel voorspoedig. Op zondagmorgen kon al om 07.30 uur met lossen worden begonnen. En er zullen weinig losplaatsen zijn geweest waar de duiven niet tijdig gelost konden worden. Omdat het een mooi duivenweer was en de jonge garde de wind van achteren hadden verliepen de concoursen overwegend heel vlot. Bij de WEFO was het voor de kortste afstanden binnen 10 minuten afgelopen en de duiven die wat meer kilometer verder moesten vliegen, daar waren de prijzen ook binnen het kwartier verdiend. En welke rol speelt de wind daarbij? Heel wat liefhebbers in de achtervlucht die maken op deze vlucht de dienst uit. De liefhebbers in de buurt van Roermond en omstreken die klopten de mannen in de voorvlucht danig het stof uit de duivenjas. De hoogste snelheden lagen zondag ver boven de 1500 meter per minuut. De gemiddelde snelheid van de top-tien bij de WEFO die was 1521 meter per minuut. Dus het gaf geen problemen. En problemen al zeker niet bij Karin en Robert Lomans in Asenraij. Op deze vlucht beten die de spits af en lieten ze de concurrenten zien voor wat ze in staat zijn. Trouwens het is niet de eerste keer dat ze bij de WEFO als winnaars uit de bus komen. Het vorige seizoen van 2012, op de wedvlucht vanaf Reims dd. 29 juli, wisten ze ook al de hele handel bij de WEFO het zwijgen op te leggen. Om kort te gaan, het zijn kanjers in de duivensport. Dat is af te leiden uit de resultaten wat ze behalen. Dat is eenvoudig om neer te schrijven maar de vertaling naar de praktijk moet toch op waarheid berusten. En winnen bij  de WEFO dat is allerminst niet gemakkelijk. Bij dat keurkorps van liefhebbers hoef je niet mee te doen met tweede hands materiaal. Op deze vlucht hadden Karin en Robert hun ploegje van 17 jonge duiven mee. Een ploegje jonge duifjes waar de klasse van afdruipt. Wellicht heb ik in mijn vorig verslag ook al uitgesproken dat ze goed materiaal onder de pannen hebben waarmee ze de concurrentie te lijf gaan en waarvoor ze geen angst hebben. Het is het soort duiven wat ze hebben van hun plaatsgenoten Nijssen-Willems en van Herman Smulders ut Ulestraten. En dan heb ik het over twee namen die zo gekend zijn als Sinterklaas en zijn zwarte Pieten. Ieder jaar zijn die in beeld. Dat is toch niet gelogen? Dus in mijn vorig verslag had ik ook al een boodschap voor de concurrentie en gaf ik het signaal af dat ik in mijn wedvluchtverslagen van de WEFO het duo Karin en Robert Lomans heus nog wel wat keren zou tegen komen. Want waar een vrouw haar man in de duivensport secondeert is succes bijna gegarandeerd! Welke liefhebber krijgt zijn vrouw nog zo gek dat ze het duivenhok induikt om daar allerlei noodzakelijke dingen te doen? Dat zijn er maar weinige. En waar dat wel zo is, dat zijn de hokken die met goede regelmaat hun gezicht laten zien. En die snuit dat toonden Karin en Robert uit Asenraij met een aller hartelijkste glimlach aan de concurrenten. Ze zwaaiden”dag met het handje” tegen 46 liefhebbers die ze als tegenstanders hadden. Om zowat half elf stonden hun koppen naar één richting gekeerd. Vandaar zouden de duiven moeten komen. En om 11.01 uur kwam er eentje met samengeknepen vleugels aanstormen. Hij maakte en draai en viel op de klep. Het is de “578” riep Robert en snelde naar het hok. En toen had het inmiddels al gepiept. En welke tijd stond in het bakkie? Het was 11.01.06. uur. Er volgde daarna onmiddellijk telefoontjes. In de eerste plaats naar bevriende melkers in de buurt en aan de meldpost.  Toen hoorde zij dat ze de eerste gemelde waren en dat er nog niemand anders een duif had thuis gekregen. Haal de “Bokma” maar uit de ijskast en zet de mooie vaas maar klaar voor de bloemen, riep hij met vol vertrouwen naar zijn vrouw Karin. “ We  hebben ze liggen”. En met dit vertrouwen rammelde Robert verder met zijn voerbus. Want met die ene was het niet afgelopen. Nadat zij er zowat ’n stuk of tien van hun zeventien gezette jonge duiven thuis hadden was het voor  hun wel duidelijk dat de slagroom op de koek wel was afgelikt. En zo ging Robert naar het lokaal met zijn module om die te laten uitlezen. Het was inmiddels algemeen bekend dat zij een haantje van voren hadden geklokt. En na een tijdje kwam aan het licht dat zij inderdaad als eerste op de uitslag stonden. Trots als pauwen bekeken Karin en Robert enige tijd later de uitslag van de WEFO. En waar stonden ze ? Met de nummers 1 en 6 zien ze zich staan als een rots in de branding. Onverwoestbaar en sterk. En daarbij staan ze ook nog pal met heel wat andere brokstukken in de lijst. Hun uiteindelijke uitslag is dan ook een sterk staaltje van kunnen. Met hun scoren van 1-6-86-89-112-113-128 en 131 realiseren ze een serie prijzen die tot ieders verbeelding spreekt. Je moet het maar doen, je moet het maar voor mekaar krijgen. En die acrobatenstunt haalde Karin en Robert Lomans uit. Geef ze een applaus, breng de handen op mekaar en schreeuw ze toe! PROFICIAT !!!! Ze hebben het verdiend omdat ze op deze vlucht de absolute betere waren. Bij deze dus…..Van Harte Gefeliciteerd ! Het zilver dat gaat naar Maria-Hoop. En naar wie? Namelijk naar John van Heel. En van die knaap zijn we onderhand wel het een en ander gewend. Welke noten die soms op zijn gezang heeft dat is onvoorspelbaar en tegelijk wonderbaarlijk. En dat is nog maar minnetjes uitgedrukt. Op deze vlucht timmert hij er weer duchtig op los. Spijkers met koppen wel te verstaan. Zie hem staan,  zie hem pronken in de lijst met 2-3-16-17-18-19-74 en 111 doe daar dan de pet voor af. Want dat is een gebaar van respect. Voor een daad van puur sportgeweld. En die lof is John waardig en komt hem toe. In Stein is Harie Martens ook weer aan een goed seizoen bezig. Hij is een liefhebber die altijd over de tong gaat. Omdat hij alles plat kan walsen. Nu speelt hij met 24 duiven maar weer liefst 14 prijzen en met twee daarvan rats in de kop. En dat is de 4e en de 54e prijs. Dat zijn twee stuiters! En Jan Lamers uit Roermond die kan ook wel een potje knikkeren. Voor deze is de grootste moeilijkheid een kleinigheid. Zeg ik daar te veel mee? Ik geloof het niet. Met zijn serie van 18 prijzen van 31 duiven behaalt deze Janneman weer een rendement van 58% en maakt het nog indrukwekkender door met drie duiven in de top-tien te komen. Hij staat in het snoetje met, schrik niet, 5-7-8-15-55-67-78-80-82-85-88 en als zodanig met 11 duiven in de top honderd. Wie heeft hier een negatief commentaar op? Niemand ! Huub Hermans in Born is ook alweer zo iemand die alles kan overrompelen. Als hij niet bij de top-tien zit dan is dat hoogst verwonderlijk. Dat is maar een zeldzaamheid. Wat presteert hij nu? Kijk naar de plaatsen 9-12-29-43-56-59-79-84 en zo verder. Hij staat er in met 14 van de 30. Hupsaké! Het duo die de top-tien vol maakt dat is Zinken-Coumans uit Stein. Ook een koppel die hun zegje doen bij de WEFO. Met de nummers 10-41-46-47 en 48 brengen ze een vijftal in de eerste vijftig om jaloers op te worden. Overigens spelen ze daarbij nog 6 latere prijzen. Dat was dus de top-tien. Mannen die niet onbekend zijn. Er waren op deze vlucht 47 liefhebbers mee met ambitie. Van dit aantal konden er zich 36 in de handen wrijven. Omdat ze niet gefaald hadden. Helaas ging het voor 11 liefhebbers te rap. Ze hadden de wind mee en hun duiven die moeten kunnen douwen. Dat is het soort voor het harde labeur. Voor elk wat wils, en iedereen komt aan de beurt!!!
Namens de WEFO: P.Schepers.


Loading ...

Loading ...


Loading...