Zoeken

Van Hertem - Schuurmans (Neerpelt, BE) winnen nationaal Guéret oude duiven

Het succesvolle echtpaar Henri en Lisette Van Hertem - Schuurmans trekt de stijgende prestatielijn stevig door. Al jaren draaien ze mee aan de kop van het peloton, niet bevreesd om uit hun pijp te komen. Bij de oude duiven wisten ze hun eerste nationale overwinning te verzilveren met hun Simen!


Simen, nationale winnaar Guéret 2013 bij de oude

Dromen over…

Er ligt geen pluimpje verkeerd bij de duiven. Ze verkeren in optima forma. Met grote eensgezindheid behandelen ze hun kolonie alsof het hun eigen nazaten zijn. Henri verklapt dat hij tijdens de rustperiode droomt over de duiven. “Je hebt verwachtingen, maakt planningen, koppeltjes vormen, etc.” Ze hopen steeds op goede resultaten, kopduiven, etc, maar ook zij bereiken hun successen met vallen en opstaan.

Magnifiek en gefrustreerd

De waardering voor hun duiven is groot. Met gemeende stem zegt Lisette hoe wonderbaarlijk magnifiek het is om presterende duiven te hebben. “Het is niet omdat we nu nationaal winnen, maar iedere duif die knap vliegt… Dat is toch zalig.”

Niet dat het altijd rozengeur en maneschijn is. In deze groene provincie wordt men ook geplaagd door roofvogels. De strenge en lange winter heeft ook de honger aangewakkerd bij sperwers en slechtvalken. “Ik vermoed dat we zo’n tien duiven verloren hebben door aanvallen. Gekwetst of gedood. Dat is zuur natuurlijk.”


V.l.n.r.: Lisette, Henri en Franky Appelmans (nat. winnaar Guéret 2013 oude)

Jong en vitaal

Is het kweekhok bij Van Hertem-Schuurmans de sleutel van hun successen? Zowel Henri als Lisette zijn het roerend eens: Het mag geen bejaardentehuis worden. “Vitale duiven geven eerder levenskrachtige jongen”, weet Lisette. Bovendien zijn er, op enkele uitzonderingen na, geen vaste kweekkoppels. Durven herkoppelen, zoeken en vinden naar bekwame duiven zijn hen niet vreemd. Door de band werken de vliegers hun carrière af tot ze drie jaar zijn. “Tegen die tijd hebben ze ook heel wat kilometers op de teller staan”, lachen ze.

Relativeren

Het zijn geen mopperaars, dit duo. Integendeel. Mocht er eens een mindere vlucht tussen zitten, dan blijven ze absoluut niet bij de pakken zitten om te verzuren. “Je moet vooruit kijken, zowel in het leven als op het duivenhok”, klinkt het bij Lisette. In zekere zin wordt er wel onderzocht waar het eventueel verkeerd is gegaan, maar in hun ogen zijn er zoveel externe factoren die het duivenspel kunnen bepalen. “Je kan ze toch moeilijk aan een koordje hangen”, grapt Henri.


De hokken ten huize Van Hertem - Schuurmans

Porseleinen kast

Het weerbeeld speelt de hoofdrol dit seizoen. Koud, nat, kopwind, de liefhebbers worden niet verwend met echt duivenweer, op een zeldzame uitzondering na. De koppen werden niet in het zand gestoken, maar er werd voorzichtig begonnen. “Het heeft geen zin om conditie proberen te forceren, of als ze barslecht weer voorspellen duiven in te zetten”, zegt Henri. Toch werden bijna alle vluchten gespeeld, doch met een beperkt aantal duiven. “Niet dat we kastplantjes willen maken van onze duiven, maar enige voorzichtigheid én verantwoordelijkheid moet je als melker zelf opnemen.” De zwartepiet van onverantwoorde lossingen bij leer- of wedvluchten willen ze niet doorschuiven. “De lossingsverantwoordelijken hebben een ondankbare taak, ze moeten met zoveel elementen rekening houden.”

Geen planning

De poulebrief blijft onaangeroerd tot op het moment van de inkorving. “Sommige melkers kunnen ’s maandags al invullen, maar wij beslissen pas op het moment dat we ze aanvoelen”, zegt Lisette. Tijdens de trainingen aan huis, of bij een lapping, vormen ze wel een beeld. Door deze observatie kennen ze hun duiven door en door. De vliegploeg, met totaal weduwschap, bestaat uit zo’n 90 duiven. “Normaal worden alle duiven ieder weekend gespeeld, kort of ver. Zeker de duivinnen worden gevormd door de wekelijkse tredmolen.”


Henri op de hokken

Achterblijver wint

De winnende doffer van bouwjaar 2010, Simen, is een van de sterren van het Neerpeltse duivenfirmament met een puike staat van dienst. Met als exploot nationale winst op Guéret. Op Montluçon lukte hij nog een aardige 112de plaats nationaal.

Dat het geluk soms in een klein hoekje schuilt wordt nog maar eens bewezen met deze staalblauwe vlieger. Op de nationale vlucht uit La Châtre van 2011 bleef hij een week achter. “Hij heeft toch een hele poos getreurd”, klinkt het moederlijk bij Lisette. Hij kreeg de tijd om zich te herstellen en om aan te sterken.


Het oog van Simen

Reacties

very sympathetic, congratulations

Een dikke proficiat met dit prachtig resultaat, al jaren zeer goed bezig !!

groeten
Conaert Gerry

This was great to read. Oh the memories of my visit.