Zoeken

Antoon van Riel (Diessen, NL) beleeft de duivensport op een heel bijzondere manier

De duivensport beoefenen vanuit je ziekenhuisbed. Het lijkt een onmogelijke missie maar is al ruim 14 maanden realiteit voor Antoon van Riel uit het Brabantse Diessen.


Antoon van Riel volgt het reilen en zeilen rondom zijn duivenhok op de voet

De voorgeschiedenis

De 62 jarige Antoon van Riel uit het Nederlandse Diessen is een verwoed duivenliefhebber. Eenvoudig is het beoefenen van zijn hobby zeker niet. Lichamelijk ongemak vergt veel aanpassingsvermogen. Op 1 september 1974 sloeg het noodlot voor Antoon toe. Als fanatiek wielrenner reed hij een juniorenkoers in het Belgische Drongen. Antoon raakte verstrikt in een valpartij. De buiteling die hem daarbij in een sloot deed belanden veranderde zijn leven voorgoed. In het academisch ziekenhuis van Gent werd de diagnose gesteld. Een hoge dwarslaesie maakte een einde aan al zijn jongensdromen. De overwinning die Antoon, als nieuweling, op zijn naam schreef in een afwachtingswedstrijd tijdens de Hel van het Mergelland zou als enige zijn palmares sieren. Bijna een jaar na dato mocht Antoon het ziekenhuis van Gent verlaten. In de periode die volgde wist Antoon op bewonderenswaardige wijze zijn leven weer op te pakken. In die tijd ontmoet Antoon zijn grote liefde Ine waarmee hij in 1981 in het huwelijksbootje stapt. Het gezin van Riel werd verrijkt met drie zonen (Willem, Herman en Arthur).

Start in de duivensport

Antoon maakte zich dienstbaar voor de wielersport. Als bestuurslid/voorzitter van de stichting Omloop van het Molenheike, die in de jaren 80 de 1e internationale etappekoers voor dames organiseerde, bleef Antoon betrokken bij de sport die hem lief was. Het was zoon Herman die een kentering teweeg bracht in huize van Riel. Voor een spreekbeurt op school werd een bezoek gebracht aan een duivenliefhebber in het dorp om wat informatie te vergaren. Die liefhebber wist de interesse van Willem, de oudste zoon van het gezin, zodanig te wekken dat er spoedig een duivenhokje werd gebouwd. Het hok werd al snel groter en Willem was definitief vertrokken in de duivensport. We schrijven dan 1999. Naarmate Willem ouder werd en hij minder tijd kreeg voor de duiven werden steeds meer taken overgenomen door vader Antoon. Doordat Willem een aantal jaren geleden op zichzelf ging wonen rust de verzorging van de duiven op Antoon. De hokken zijn rolstoeltoegankelijk gemaakt. Met wat hulp van broer Jan is het Antoon uitstekend gelukt om ondanks zijn beperkingen de duivensport te beoefenen. Willem is nog altijd nauw bij het spelletje betrokken en verzorgt het inkorven van de duiven.

Kink in de kabel

In 2018 doemt er opnieuw een grote tegenslag op voor Antoon. Hij belandt op 24 april in het ziekenhuisbed en krijgt er keer op keer met complicaties te maken waardoor hij nu al ruim 400! dagen in het ziekenhuis verblijft. Momenteel bevindt hij zich in het revalidatiecentrum Leijpark waar hij zich voorbereidt op een terugkeer naar huis. Je zou zeggen einde duivensport maar niets is minder waar.


Antoon volgt alles rondom zijn duivenhok met behulp van camerabeelden

Broers Jan en Lau, zoon Willem en sportgenoten bieden helpende hand

Al die tijd dat Antoon in het ziekenhuis verblijft, heeft broer Jan (71) de verzorging van de duiven op zich genomen. Elke dag is hij bij het hok te vinden. De ene dag laat hij s ’morgens de oude duivinnen los. De andere dag zijn dat de doffers. Rond 11.00 uur komt hij terug om de duiven terug in het hok te doen en vervolgens mogen de jongen los. Om 17.00 uur is Jan weer terug bij het hok om de jongen binnen te roepen en de verzorging voor die dag af te ronden.

Allemaal Krassen


Broer Jan vol in beeld, welke kras? Het zijn allemaal krassen.

Sinds kort is bij het hok een camera geplaatst. Vanuit het ziekenhuisbed kan Antoon alles wat er zich rondom het duivenhok afspeelt op de voet volgen met behulp van een tablet. Als er iets niet helemaal naar zijn zin gaat probeert Antoon direct bij te sturen. Zo moet ook broer Jan er af en toe aan geloven. Die kras moet daar niet binnen geeft Antoon via zijn mobiele telefoon door aan Jan. Welke kras? Het zijn allemaal krassen. Op de dag van aankomst is Jan niet bij het hok te vinden. Dan zitten daar broer Lau, zoon Willem en is Antoon dichtbij vanuit het ziekenhuis. Dan volgt de typische duivenpraat. Het is niks, te laat, uit de verkeerde hoek. Niets voor Jan.


Broer Lau heeft de klok weer ingeleverd en bekijkt de resultaten

Lau en Willem

Broer Lau (74) zorgt voor het schone werk aldus Antoon. Hij is sinds jaar en dag een vast supporter. Als de duiven arriveren van een vlucht is hij altijd paraat. Ook nu is hij steeds rondom het hok te vinden als de duiven thuiskomen. Lau zorgt ervoor dat de klok in het lokaal komt en wacht daar op de uitslag. Willem is daar ook vaak te vinden. In de eerste plaats om de duiven in te korven. Willem vertrouwt me toe dat hij zelfs niets meer over de getekende duiven heeft te zeggen. Het wordt hem allemaal ingefluisterd door Antoon die de gedragingen van de duiven bij het binnenkomen daarbij zwaar laat meewegen.

Clubgenoten

Antoon wordt bijgestaan door clubgenoten als Harrie Smolders en Hans Broeders. Harrie voorziet alle jonge duiven van een ring. Koppelt de oude duiven op advies van Antoon. Ook zet hij de jongen in de mand als die voor een lapvluchtje moeten worden weggebracht. Antoon neemt ook hier de regie geheel in eigen hand. Hij belt Harrie. Ze moeten vandaag echt weggebracht worden, nu is het weer.

Prinsesje van Mario Prinsen uit Westerlo

Zo af en toe levert de manier van duivenhouden een leuke anekdote op. Zo ook van het Prinsesje dat zich op de hokken bevindt. Bij het enten van de jonge duiven bleek een duif aanwezig die voorzien was van een Belgische voetring en nog niet was opgemerkt door Jan. Het bleek te gaan om een duif van Mario Prinsen (Westerlo, BE). Al snel werd het eigendomsbewijs verkregen en de duif die nu door het leven gaat als het Prinsesje won diverse kopprijzen waaronder 4e Asse Zellik (1832 d.), 8e Quiévrain (1801 d.) en 22e Isnes (903 d.). De moeder van het Prinsesje blijkt afkomstig te zijn van Olivier Geijskens (Veerle, BE) 1e nationaal kampioen Kleine Halve Fond Jonge Duiven KBDB 2018. De vader komt van de sterk presterende Ivo Renders.

Strijdvaardig

Antoon van Riel is een strijdvaardig man. Zelfs in het ziekenhuisbed geniet hij volop van de duivensport. Zonder dat had ik het hier niet volgehouden vertrouwt Antoon me toe. Wat mag Antoon ongelooflijk trots zijn op al die mensen die hem hulp bieden bij de voortzetting van zijn hobby. Antoon zit alweer in de aanslag met zijn tablet in de ene hand en zijn mobiele telefoon in de andere. Via het Unikon web verschijnen op zijn mobiel de ringnummers van de duiven die thuiskomen. Met een vertraging van vijf seconden zijn de duiven te zien op zijn tablet. De duiven zijn onderweg van Sens. De spanning in het ziekenhuis loopt hoog op.

Namens PIPA wensen wij Antoon een spoedig herstel.