Zoeken

Weduwschap in al zijn aspecten - deel I

Gedwongen of vrije oefenvluchten. Een gedeelte van de weduwnaars is op rust. Hoe handelen? Weduwnaars die hun eetlust verliezen.

Wat denkt U over gedwongen oefenvluchten?

Geleidelijk ingevoerd en goed geleid zijn ze uitstekend. Maar zowel de meningen als de handelingen verschillen van langs om meer. Grote vedetten, zoals de gebroeders  Cattrysse uit Moere, nu Beuselinck-Cattrysse, blijven ze trouw, terwijl veel andere genoegen nemen met vrije vluchten, waaruit we mogen besluiten dat ze ver van onmisbaar zijn. Moesten we zoals vroeger, regelmatig thuis zijn, we zouden er nochtans mee herbeginnen, al ware het maar terwille van de bliksemsnelle aankomsten die we sindsdien niet meer kennen.

Tijdsgebrek heeft ons verplicht ze achterwege te laten; onze helper, met de zorgen over de duiven belast, is er voor beducht. Al onze vooroorlogse resultaten werden behaald met praktijk van deze gedwongen vluchten, 's morgens en 's avonds een vol uur. Zelfs de duiven die wij op het nest speelden moesten ze ondergaan.

Hoe komt het dat de ene voorstander, de andere overtuigd tegenstander is van gedwongen oefenvluchten?

Ieder maakt zijn bed naar hij wenst te slapen. Nochtans is iedereen het eens, dat oefening voor elke atleet verplicht is als aanloop tot de eigenlijke training. Wij kunnen ons hier niet langer ophouden met het behandelen van alle gestelde tegenwerpingen.

Enkele woorden volstaan reeds om er op te wijzen dat, vermits oefening noodzakelijk is, geleide vluchten het beste middel zijn om de oefening geleidelijk op te voeren. Wie beducht is voor overtraining, kan altijd tot het laatste moment wachten om ermede aan te vangen en ze stopzetten alswanneer de duiven een vlucht van 200 tot 300 km gedaan hebben. Men vervangt ze alsdan door vrije vluchten.

Hoe gaat men te werk alswanneer op het weduwnaarshok een gedeelte van de duivers op rust gesteld zijn?

Hoofdzaak is de weduwnaars die niet ingezet worden volledig herstelrust te gunnen. Dit kan slechts bekomen worden, indien men zeer handig te werk gaat en alle voorzorgen neemt. Hetzelfde probleem stelt zich eveneens alswanneer men op eenzelfde hok, weduwnaars op verschillende afstanden speelt, zodat de inkorving soms met dagen tussentijd geschiedt.

Is het niet verkieslijker de weduwnaars, die niet vertrekken van het hok, weg te nemen?

Wij geloven niet dat deze manier van handelen aangewezen is. Stel dat wij ze van het hok nemen tegen de inkorving van de duiven die 's vrijdags vertrekken, dan zou men dus de met rust zijnde duiven van 's vrijdags tot 's zondags, nadat de duivinnen weer weggenomen zijn, in de mand moeten houden. Tenware men ze drie verschillende keren wou
wegnemen: een eerste keer bij de voorbereiding van deze die op twee dagen kevie moeten vliegen, een tweede keer om de duivinnen te tonen aan deze die 's zaterdags vertrekken en een derde keer 's zondags, tot dat de volledige kalmte op het hok terug zou hersteld zijn. Men mag er van verzekerd zijn, dat aldus behandelde weduwnaars in vuur zouden geraken precies alsof ze op wedstrijd zouden vertrekken en vermits ze geen krachten zouden verspillen, naderhand min goed zouden eten. Rust zou in dergelijk geval echter niet veel betekenis hebben.

Dus blijven ze op het hok terwijl men de duivinnen vertoont aan dezen die moeten vertrekken?
Het principe dat hier dient in acht genomen te worden is het volgende: de best mogelijke rust verzekeren, zonder de duiven te storen. Weduwnaars, die op het hok blijven, mogen horen maar niets zien. Plaatsing van de nestbakken en bepaalde kleine materiële schikkingen zijn gemakkelijk te treffen indien men ze voorzien heeft. Alzo beperken deze de stoornis tot een minimum, aan de op rust gebrachte weduwnaars. Het is best alle nestbakken op eenzelfde lijn te hebben, zodat de weduwnaars geen andere vakken kunnen zien, ook niet deze tegenover hen of opzij. Daarenboven dienen de vakken zo ingericht, dat men ze naar believen in het duister kan houden. Het best middel is een triplexplank, op twee scharnieren gemonteerd, te gebruiken, die men naar believen kan verhogen tot het plafond van de nestbak. Zo nodig kan  ze terug voor de opening neergelaten worden, zodat het daglicht er niet binnen komt. In afwachting van een betere uitrusting, kan men tot eenzelfde resultaat komen, door  tussen de staven van de af te zonderen nestbakken een stuk karton te plaatsen. Het is vanzelfsprekend best dat de weduwnaars reeds enigszins bekend zijn met deze  handelswijze, want de tijdens hun afwezigheid aangebrachte veranderingen zouden hen bij hun thuiskomst kunnen afschrikken.

De op rust gestelde weduwnaars worden dus in de duisternis gehouden?

Jawel, terwijl de duivinnen van hen die vertrekken vertoond worden en ook 's zondags totdat alle duivinnen weggehaald zijn.  Men wacht tot de kalmte enigszins hersteld is om het stuk karton weg te nemen of om de triplexplank weer op te halen. Men hoedt zich vooral geen enkele duivin op de zolder te laten waar het weduwnaarshok opgetrokken is. Men kan de moeilijkheid gedeeltelijk ontgaan door de duivin niet te tonen aan de weduwnaars, die op twee en meer dagen mand worden gespeeld. Men bereidt ze voor door  hen eenvoudig hun schotel terug te geven of door hem een halfuur voor de inkorving om te keren.

Vermelden we terloops, dat op dit spel ingestelde weduwnaars bij  herinnering weten dat ze bij hun terugkeer hun gezellin zullen vinden. In de mand zijn ze des te kalmer en  hun rendement is er niet minder om.

Is het niet nodig 's zondags de duivin te tonen aan de weduwnaars die niet gevlogen hebben?

Geenszins, tenzij het reeds gaat om een rust van drie weken of meer.  Alsdan geeft men de duivin 's zondags bij aankomst van de andere  duiven, gedurende een kwartuur. Dit wordt op veertien dagen van het lossen gedaan, teneinde de vorm in stand te houden en lusteloosheid tegen te gaan. Heeft een duiver sinds zeer lang zijn duivin niet meer gezien, dan is het best ze hem voor vertrek te vertonen, zelfs indien het om een fondvlucht gaat. Dit zijn hier vanzelfsprekend enkel maar algemene regels. Een goed speler maakt een grondige studie van elk zijner favorieten en handelt steeds met kennis. Men mag b.v. in het gestelde geval de duivin, daags tevoren of twee dagen tevoren,  gedurende vijf minuten, onmiddellijk voor het invallen van de avond tonen. Het voor bereidingssysteem kan naar men ziet verschillen van de ene duif tot de andere. Persoonlijk doen wij nog steeds nieuwe ervaringen op en aldus zijn wij gerechtigd te bevestigen, dat ook op dit punt, zoals overigens op vele gebieden van de duivensport, geen vaste regel geldt.

Komt het u niet als beter voor, de ganse ploeg op dezelfde dag op rust te stellen?

Zie, dat zijn nu eenmaal van die zaken die men zich 's winters voorneemt, maar die 's zomers bij gebrek aan doorzetten, hetzij om reden van wedstrijdprogramma's, niet uitgevoerd worden. Wie over twee hokken voor weduwnaars beschikt heeft het terzake veel gemakkelijker. Gaat het om vluchten die de drie a vierhonderd km niet te boven gaan, dan mag men gemakkelijk vier of vijf opeenvolgende zondagen spelen en kan men alle duiven dezelfde zondag rust gunnen. Men benut deze zondag dan voor het purgeren van de ploeg en het op dieet stellen voor twee dagen. De navolgende uitslagen kunnen niet anders dan er gunstig door beïnvloed worden.

Welke purge raadt U aan?

Een enkele purge, half-seizoen, zoals we komen voor te stellen, mag redelijk sterk zijn. We zijn er niet voor beducht een kleine soeplepel carlsbadzout of sodasulfaat te geven op twee liter water. De twee volgende dagen houdt men zich aan het volgende dieet: 20gr. per dag en per kop van volgende mengeling: 25% geroosterd brood, 25% gerst, 25% tarwe, 15% dari en 10% lijnzaad. Daarenboven enig groen. Men kan ook laten purgeren met volle melk, zoals reeds eerder uiteengezet.

Valt niet te vrezen, dat op rust gestelde weduwnaars hun eetlust gedeeltelijk verliezen?

Dat kan niet voorvallen na de twee dieetdagen die wij zojuist hebben opgegeven en na de volledige zuivering door de purge. Overigens moet de verzorger handig tewerk gaan. Het is nutteloos te verwachten dat de weduwnaars gedurende veertien volle dagen volle eetlust zullen vertonen. Overigens zou verzadiging gedurende een zo lange tijd ten juiste schaden aan de goede konditie van de duiven. Men moet duiven die met rust zijn, op dezelfde voet stellen als deze die 's zondags gereisd hebben, bijvoorbeeld deze die snelheidsvluchten betwisten, krijgen de zaterdagavond geen voeder en ontvangen 's zondagsmorgens slechts lichte granen. Men zal dus dezelfde beperkingen opleggen aan  degene die op het hok blijven, zonder evenwel de dag van de eerstvolgende inkorving uit het oog te verliezen.

Voorbeeld: het betreft Angoulème met inkorving 's woensdags. Men zal het dieet stellen halfweg tussen de aankomsten van voorgaande vlucht en de voor het eerstkomend vertrek gestelde datum. Aldus worden de duiven normaal  gevoederd de 5 - 6 laatste dagen die ze op het hok doorbrengen.