Zoeken

Streptococcosis: symptomen, diagnose en behandeling

De ziekte streptococcosis is een frequent voorkomende aandoening bij duiven. Het wordt veroorzaakt door een bacterie Streptococcus gallolyticus en is naast paratyphus en chlamydiose één van de meest voorkomende bacteriële duivenziekten.


Dr Ruben Lanckriet

Wat is streptococcosis

Paratyphus wordt veroorzaakt door een Salmonella-bacterie en chlamydiose of ornitosis door een chlamydophila bacterie. Dit soort ziekten mag men niet verwarren met virale ziekten (veroorzaakt door virussen) zoals circovirose, adenovirose, herpesvirose. Bacteriële ziekten kan men behandelen met antibiotica, virale ziekten niet. Bij virale ziekten kan men enkel preventief werken d.m.v. vaccinatie of secundaire bacteriële infecties behandelen, zoals bijv. bij het ‘adeno-coli’ syndroom.

Streptococcus wordt door duivenliefhebbers meestal verward met paratyphus wat dikwijls een verkeerde behandeling tot gevolg heeft. De bacterie Streptococcus gallolyticus kan bij normale duiven in de darm voorkomen zonder ziekte te veroorzaken. Het is slechts als de bacterie door de darm-bloedbarriëre geraakt m.a.w. in de bloedsomloop terecht komt, dat er min of meer ernstige symptomen kunnen ontstaan. Typisch is de plotse sterfte van een duif die enkele uren voorheen nog compleet gezond oogde. Dit heeft te maken met het feit dat de bacterie, eenmaal in het bloed, zeer snel ernstige ontstekingsreacties in organen en spieren kan veroorzaken. Bij experimentele besmetting van gezonde duiven waarbij men de bacterie rechtstreeks in het bloed inspoot, stierven alle duiven enkele uren na de besmetting. Ook antimicrobiële behandeling net na besmetting kon de snelle sterfte niet tegenhouden.

Symptomen

Bij mildere besmettingen zijn de voornaamste symptomen moeilijkheden met vliegen (door ontstekingsreacties op spieren en pezen), algemeen ziek zijn, slijmerige mest, gebrekkige eetlust. Soms is het enige symptoom sterfte van één of enkele duiven waarbij de andere duiven er compleet gezond uitzien.

Het is nog niet goed gekend welke factoren ervoor zorgen dat de bacterie in het bloed kan terechtkomen. Er is enerzijds de hoge infectiedruk uit de omgeving en factoren zoals stress, darmontsteking, etc… Stress blijkt een heel belangrijke factor bij deze aandoening. Toch blijkt streptococcosis ook wel degelijk een epidemiologisch patroon te vertonen d.w.z. dat er tegelijk in een kolonie meerdere duiven symptomen gaan vertonen. Dit wijst erop dat de besmettingsgraad en hoogstwaarschijnlijk de ziekteverwekkende eigenschappen van specifieke bacteriestammen (het soort van streptococ) ook van groot belang zijn. Daarom is het aangewezen om alle duiven te behandelen, zelfs al vertonen slechts enkele duiven ziekte.

Diagnose

De exacte diagnose kan enkel gesteld worden door lijkschouwing. Men heeft de grootste kans om werkelijk waardevolle informatie te krijgen uit een lijkschouwing van een gestorven of zieke duif. Dit is bij deze ziekte zeker het geval, maar is eigenlijk überhaupt van toepassing bij diagnostiek van problemen in een duivenkolonie. Er kan op basis van de symptomen een waarschijnlijkheidsdiagnose gesteld worden. Dikwijls zullen na twee dagen behandelen de symptomen reeds verdwenen zijn. Toch is het aan te raden de volledige duur van de behandeling te respecteren.

Behandeling

De behandeling bestaat uit individuele of drinkwatertoediening van amoxicilline of ampicilline gedurende 10 dagen. De behandeling werkt zeer goed en de problemen zijn bij de aangetaste duiven snel van de baan.

Hoewel dit niet wetenschappelijk aangetoond is, merk ik toch uit praktijkervaring dat dikwijls kolonies met een paratyphusprobleem (al dan niet opgelost of onderdrukt) gemakkelijker ook met streptococcosis te maken krijgen. Eén van de verklaringen hiervoor zou kunnen zijn dat darmschade door salmonella veroorzaakt, ervoor zorgt dat streptococcus gemakkelijker in de bloedbaan terechtkomt.

Wanneer komt de aandoening voor?

De aandoening komt dikwijls tijdens het vliegseizoen voor en kan oorzaak zijn van slechtere prestaties. Typisch is het verhaal van abnormaal naar huis komen van duiven bij een nochtans normaal verloop van de wedstrijd. Topduiven missen hun prijs plots met uren of komen dagen te laat naar huis terwijl de prijzen zeer vlotjes verdeeld werden. Het prijspercentage is stukken lager dan anders. Soms is er een plots overlijden van een duif tegelijk met deze wedstrijdresultaten of/en kan een duif niet goed meer vliegen. Dikwijls blijft een goede duif achter van een normaal verlopen vlucht. Dit alles heeft te maken met de pijn die de ontstekingsreactie op spieren en pezen veroorzaakt. Soms kunnen zelfs hele stukken van de spier door de hevige ontsteking verloren gaan en vervangen worden door bindweefsel (spiernecrose).

Het spreekt vanzelf dat dergelijke duiven, naargelang de ergheid van de necrose, niet meer geschikt zijn om met succes aan wedvluchten deel te nemen. Als men er snel genoeg bij is en men deze erge spiernecrose kan voorkomen, is het nochtans dikwijls geen probleem om met dezelfde duiven goede resultaten te behalen.

Reacties

beste dr. Ruben Lanckriet;

Hoogstwaarschijnlijk gezien uw studies zal bovenstaande artikel correct zijn, echter is deze ziekte véél voorkomend, is deze ziekte en de risico factoren zo dermate ernstig te noemen dat we vergelijkbaar met Paramyxo complete hokken, of populaties duiven kunnen sterven?

Zelf verzorg ik de duiven redelijk goed, wegens omstandigheden helaas voor de moment niet dagelijks, toch zien en zijn mijn duiven op en top gezond, dit terwijl ze niet meer krijgen dan, water, voer en vitaminen en mineralen.

Als ik sommige gesprekken tussen liefhebbers opvang gaat het meestal over het kuren van duiven, vooral tegen kopziekten, ik hoor medicaties vernoemen die zelfs bij één miniscule hoeveelheid boven voorgeschreven dosis dodelijk kunnen zijn voor de duiven, sommigen passen zelfs paardemiddelen (medicatie die bij paarden ook worden toegediend) toe.

Mijn persoonlijke visie is een overdosis aan medicatie, blindkuren en bij het minste en geringste kuren van de duiven, wetende dat er liefhebbers zijn die na elke vlucht naar een potje medicatie grijpen, dit terwijl een duif eerst zelf nog moet recupereren.
Ik denk dat we daarmee in de inwendige duif meer kapot maken dan goed doen, echter voor de meeste liefhebbers moeten de duiven er elke week staan en het liefst elke week vroeg presteren.

In vergelijking met 20 tot 30jr geleden zijn er weinig oude duiven waarmee gespeeld word (het niet kunnen weren, of kapot gespeelde duiven, door het spelen en overbodig blind kuren), véél liefhebbers gaan steeds meer en meer over op het spelen met jonge duiven, echter verliezen we weer de duif uit het oog, jongen worden gespeeld op het nest, zelfs al op weduwschap door winterjongen te kweken, rijpere duiven dus.
Waar bijkomend is dat jonge duiven vaak een eenmalige TOP prestatie neerzet, daarna kan de jonge duif totaal kapot zijn, jaren geleden werden (in de grote fond gelukkig nog steeds) jongen niet beoordeeld en kregen de kans om uit te groeien en als jaarling werden deze beoordeeld en werden de goede duiven tot hogere leeftijden gespeeld in veregelijking met de duivensport van de laatste jaren.

Ooit schreef er een geleerde dat bij elk medicijn we uitvinden tegen ziektes, er weer nieuwe ziektes ontstaan, bij een gezond lichaam en een prestatie behoord een natuurlijk verloop van recuperatie, die ondersteund mag worden met vitaminen en electrolyten en MINERALEN.

Sommige liefhebbers weten niet eens dat een duif 2 magen heeft en dat ze piksteen en GRIT nodig hebben om het voer te kunnen verteren, en zo een optimale spijsvertering hebben die weer van belang is dat maag en darm flora juist werkzaam is.
Toch dienen deze liefhebbers medicatie toe aan duiven om er elke week te staan.

Met sportieve groet,
Jacob