Zoeken

De Roeck Luc wint Montélimar nationaal! De absolute top sedert vele jaren!


Luc De Roeck is 52 jaar oud en heeft als beroep beenhouwer in een grootwarenhuis, "deze waar ze de goedkoopste prijs hebben of ze betalen terug......"
Zijn grootvader was een fijne duivenliefhebber, gekend als groot specialist in het vitessespel. Zijn ouders zijn afkomstig uit Vlaanderen.
Luc en zijn broer waren steeds aangetrokken door duiven die in de geburen rondgingen in de tuinen en die ze af en toe konden voederen. Onder de druk van de jeugd gaf vader eindelijk toe en gaf zijn zegen over de oprichting van een duivenhok. Meer zelfs, hij liet zich zelf besmetten door het virus. De venootschap Vader en Zoons was op het spoor.

Einde jaren 60 hadden de jonge Gebroeders De Roeck het geluk vriendschap te sluiten met een van de beste liefhebbers uit de streek, de Heer Meunier. Deze beschikte op dit ogenblijk over de meest beroemde rassen van het land met bijvoorbeeld De Jaegher uit Melden, Hector Desmet uit Geraardsbergen, Camille Durant en zelfs enkele Gorin's uit Ramegnies-Chin.
Mr. Meunier werd oud. De gebroeders hielpen hem met de meest zware taken. Luc herinnert zich dat ze zeer veel opstaken dank zij het contact met hun leermeester de Heer Meunier. Natuurlijk kwamen destijds de beste duiven van Meunier het hok bevolken, die gewapend met goede raad de beloftes waar maakten.

De grondvesten waren gelegd en deze fantastische soort loopt nog steeds als een rode draad door de colonie.
Maar toen reeds gingen zijn beroepsbezigheden Luc een rare toer spelen.
In 1972, toen het hok een echte "boem" doormaakte kon een nationale overwinning al realiteit worden.
De broer van Luc was zelfstandige en was geinstalleerd in Jumet. Luc had reeds een onregelmatige uurrooster, en was regelmatig de zaterdag weerhouden in de beenhouwerij. Het was vader die de duiven moest constateren, en spijtig genoeg kwam hij iets te laat op post en werd voor een nationale overwinning nipt geklopt.

Bij de De Roeck's, geduwd door Luc, was de ambitie zeer groot. Steeds bleven ze op zoek naar de nog betere elementen. Zeker was de basis Meunier primordiaal. Nieuw bloed werd gezocht maar niet gelijk welk.
In 1977, werden ze eigenaar van de "Bordeaux" van Richard Mersch uit Strée. Een jaar later verwierven ze een half broer van de "Bourges" van Henry Van Neste. Deze duif, gekruist met de oude basis, bevestigde op het kweekhok en werd de bron van het verdere succes.

Beginjaren '80, werd door het bouwen van een nieuwe woonst, de duivensport op de tweede plaats gebracht. Hij speelde nog in tandem met zijn vader, maar het is pas vanaf 1985 dat hij over zijn eigen hokken beschikte.
Alles wat het vroegere succes uitmaakte van de tandem verhuisde naar "la rue du Vivier au Pont". De vader van Luc stopte het duivenspel en iets later wierp zijn broer ook de handdoek.

Met deze sterke basis de " Meuniers", gekruist met bovenvermelde aanwinsten ging Luc nog versterking bijhalen bij Van Neste. Begin der jaren '90, zijn het de Raymond Cobut's die een opmerkelijk intrede doen in de kweekhokken, met een duidelijke verbetering van de resultaten. Origine "King" Herbots werd eveneens ingebracht.
De laatste jaren, met als doel de afstanden te verlengen werd een nieuwe bloedinjectie gegeven met de echte fondduiven , Van Eenoo, Imbrecht, Deneufbourg en Denys.

Een hok in constante vooruitgang.
Het kan niet tegengesproken worden, het hok De Roeck is de laatste jaren steeds in stijgende lijn op zowel nationaal als internationaal vlak. De man kan zich aanpassen aan alle situaties, het is een echte duivenmelker, een kenner in hart en ziel. De tijd is voorbij dat een hok die alleen de wet spelt op plaatselijk vlak dient als referentie. De adelbrieven worden op andere terreinen uitgedeeld, steeds willen vooruitgaan is dagelijks werk..

Van snelheidsvluchten, waar Luc nog altijd mooie succesen behaald, is hij overgeschakeld naar de halve- en grote halve fond. Nu richt hij zich meer naar de verre afstanden en vooral naar de internationale opdrachten. De resultaten van de laatste jaren tonen aan dat hij op de goede weg is, gesteund op een echte reële ondervinding, met als doel tot de elite van de waalse spelers te blijven behoren.
Roosens, Englebienne, Cobut en andere waalse grootmeesters hebben met Luc De Roeck een waardige opvolger.
Het kweekhok is een 12 tal koppels rijk die jaarlijks voor een 60 à 80 tal jongen zorgen. De weduwnaars zijn met 48 en daarbij voegen we nog een 12 koppels die op nest gespeeld worden, zowel op het systeem "jalousie" als op "weduwschap".
Ten gevolge van een herstructuratie van het bedrijf en een verplichte verhuis van werkplaats, beschikt Luc tijdens het weekend, niet meer over de vrije tijd zoals hij zou wensen. Het is niet uitzonderlijk dat hij op zaterdag moet werken en dat hij zijn uurrooster slechts laattijdig kent. Hij moet zich steeds hiernaar schikken.

Het seizoen 2004 stelt niet weinig vragen over het al dan niet kunnen deelnemen aan sommige vluchten naargelang de beschikbare tijd. Gelukkig mag hij tellen op zijn hulp en vriend Jean Dethaye die hem een handje toesteekt en zeker bij het inkorven. Hij heeft zijn verlof geregeld naargelang de vluchtkalender en kan steeds in geval van nood op zijn echtgenote rekenen om bij te springen.
Wat bij De Roeck opvallend is, is de stiptheid. Het uur is het uur. Er is geen sprake een voederbeurt of een training te vervroegen of te verlaten.
Luc heeft er spijt van dat het aantal duivenliefhebbers vermindert. Vroeger werden tijdens de dagelijkse training kladden duiven gevormd en hielden elkaar in de lucht. Heden, vertrekken de duiven 10 minuten en komen geen enkele ander groep tegen, en vervoegen zo vlug hun dak. Het is niet zelden dat één à twee keer per week enkele vluchten rond het hok worden geschrapt. Het dagtaak roept....

De medische begeleiding is een gevoel van feeling. Men waardeert hier de kunde van de perfecte manager die Luc De Roeck wel is. De ochtendmest wordt gekeurd en beslist over eventuele terechte ingrepen. Luc geeft ons een excelente indruk als van iemand die weet waarover hij praat, en zijn beroep kent, het ras van de grote kampioen.

Het gebruik van medicamenten is rationeel, en alleen wanneer het echt nodig lijkt. Verder wordt de eenvoud opgezocht. Ander voorbeeld, het gebruik van pikstenen à la Manage. Om onnodige onkosten te vermijden, neemt Luc kleigrond die hij laat drogen en zo op het hok legt. De duiven zijn er verzot op en we moeten toegeven dat de kost een minimum is in vergelijking met de verkochtte pikstenen uit de handel.

Het is dezelfde feeling die gehanteerd wordt bij de bedeling van het eten. De sportmengeling bestaat uit DRIE soorten "sport" , maar wordt ook gegeven naargelang de staat van recuperatie van de duif. In de hand bepaalt Luc of het al dan niet nodig is de voeding te verzwaren om de nodige reserves op te bouwen.

De hokken zijn gebouwd met tweedehandsmateriaal en alles werd afgestemd op het gezondhouden en onderhouden van de grote vorm. De breedte van het hok werd zodanig bepaald dat de wind niet rechtstreeks op de rug van de duiven kan vallen. er is een goede reserve lucht nodig, zonder dat deze kan leiden tot tocht. We mogen niet zeggen dat het mooie hokken zijn, maar de duiven voelen er zich zeker goed.

Maar welke kwaliteit bevolken de hokken De Roeck?
Het is zeker dat met de jaren de ondervinding, zekerheden heeft opgebracht.
De jonge duivers worden zeker niet geforceerd, het duurt niet lang voor Luc weet welke uit goede hout gesneden zijn, dit ook is de kennis van de goede melker.

Eindelijk een nationale overwinning waarachter Luc De Roeck al liep gedurende 30jaar!!
We zagen hierboven dat Luc ze eindelijk in handen heeft. Een welverdiende overwinnig die de bekroning is van 30 jaar topsport. En op welke manier, deze nieuwe nationale vlucht heeft een grote winnaar, een grote Mijnheer van de Belgische duivensport.

Maar wie is die superduif???

 

9006081/01
Hij komt uit een duiver, gekocht op de verkoping Daems en een duivin van Julien Van Eenoo, zijn vader vloog 15e nationaal Dax.
2001
Collégien: 17/195.- Nanteuil: 59/225. -

2002
Nanteuil: 15/239. - Nanteuil: 50/177. - Toury: 30/1565. - Orléans: 173/1467. - Bourges: 9/831 et 478/16945.
Châteauroux: 950/9308. - Argenton: 318/1012. - Limoges: 116/5757 et 891/24479. - Bourges: 971/4535.

2003
L'Escallière : 15/1098. - Momignies: 17/480. - Toury: 23/4391. - Châteauroux: 9/3371 et 95/8538.
Argenton : 39/676 en 306/4047. - Marseille: 13/152 en 1510/20786.

In 2004,
Hij was voorbestemd om Barcelone te vliegen gezien zijn staat van aankomst vanuit Marseille vorig jaar. Zijn reis uit de streek van de nougat zal zijn laatste geweest zijn.
Het is al het hele seizoen dat het hok De Roeck met "superforme" zit en de tweede week is werkelijk de "Kers op de taart".

Luc wint eveneens de lokale vlucht uit Toury, hij rolt de vlucht uit Châteuroux op met de eerste vier plaatsen om 's avonds te stoppen met een nationale overwinning. Ge zou voor minder de champagne boven halen. . . Proficiat Luc.


Nochtans was het nog geen groot enthousiasme toen Luc reeds om 17 uur 30 op post was om de duiven van Montélimar op te wachten. Een uur later begon hij te wanhopen. Volgens de windrichting moesten er al duiven zijn, zeker in de streek van Luxemburg waar Luc verwachtte dat de eerste nationaal zou vallen.
Hij sloot de hokken van de halve fondduiven die al binnen waren, om ze niet onnodig in de koude te laten en kans op corysa te vermijden.
Twaalf minuten later dook de vedette van Montélimar naar de spoutnik en begon een gevecht tegen de hand van zijn eigenaar, die de ingang wou openen. een minuut ging verloren maar de nationale overwinning was een feit.!

Dat de waalse liefhebbers vanaf nu maar op hun beide oren slapen, Luc De Roeck neemt definitief de fakkel over ter herinnering aan het nageslacht