Saban Saatdüzen (Tessenderlo, BE) wint de nationale vlucht uit Bourges bij de oude duiven

Het startschot voor de nationale vluchten, traditiegetrouw Bourges I, werd een harde noot om te kraken. Duivenminnend België bracht toch een mooi aantal duiven aan de start. Veertig hiervan waren van Saban (lees: Sja-ban) Saatdüzen uit het Limburgse Tessenderlo.

Toen Saban op zesjarige leeftijd samen met zijn familie het mooie Turkije achterliet, verschuilde er al een dierenvriend in zijn boezem. Eens opgegroeid tussen het bronsgroen eikenhout, werkte hij in de mijn om later zijn carrière af te ronden in het Slibbekken te Ham. Sinds 2003 geniet hij van zijn pensioen, maar stilzitten staat niet in het woordenboek van deze sympathieke Limburgse Turk.


Saban met vrouwtje Viviane en de nationale winnaar Bourges I bij de oude

Kanaries

Is het toeval of is het de 'beroepsernst' waardoor kanariekwekers dikwijls succesvolle liefhebbers zijn? Zo kent men in Limburg bijvoorbeeld Tony Martens (Lummen) die een ervaren kanarieman was en zich later specialiseerde in de duivensport. Zo wil het verhaal ook bij Saatdüzen lopen. “Ik was enorm veel bezig met de kanaries, kweekte mooie pietjes. Kortom: ik was er veel mee bezig hoewel het geen makkelijke klus was”, haalt hij zich voor de geest. De kanariestiel leverde een massa aan kweekervaringen op die onontbeerlijk zijn op de duiventillen. Kweken is goud, spelen is zilver.

De kanaries ruimden plaats voor duiven. “Op zekere dag kwam mijn broer hier aandraven met een korf vol. Dat was mijn feitelijke duivenstart”, glimlacht Saban. We schrijven dan anno 1998.

Observatie

Op de Groenstraat wordt de duivenstiel serieus aangepakt. “Hij slaapt nog nét niet bij zijn duiven”, grapt echtgenote Viviane. Saban maakt zich sterk dat ze veel voor de duifjes over hebben. “Men wil én kan hier presteren”, haakt boezemvriend Lucien Aerts in.

Naast de kweek hecht Saatdüzen veel belang aan de observatie. “Je ziet wanneer de duiven goed zitten of minder de forme te pakken hebben”, gebaart hij een duivenvlucht. Na een straffe vlucht mag er ’s maandags wat rustiger getraind worden, maar woensdagochtend moeten ze terug tiptop door de lucht klieven.


De nationale winnaar op Bourges I 2013 bij de oude

Motivatie

Meer en meer (top)hokken passen het totaal weduwschap toe. “Het rendement van de duivenkolonie ligt een pak hoger, en de duivinnen, dát zijn recuperatiebeesten”, fluit hij tussen zijn tanden. Zo’n 38 amazones en evenveel doffers vormen de armada bij Viviane en Saban. Ook hier speelt observatie een belangrijke rol. Zo zitten de duivinnen door de band los op een hok annex volière, maar opgepast met verliefde duivinnen: “Ik tracht ze zo lang mogelijk vrij te laten, maar als ze te hevig paren, dan grijp ik in en verhuizen ze naar een kooitje.” De ervaring leert hem immers dat gepaarde duivinnen de training aan huis danig kunnen verstoren. “Als je een verliefd koppeltje hebt, dan landen ze sneller en volgen de hokgenoten natuurlijk. Het blijven kuddebeesten hé.”

Mochten ze niet voldoende lang trainen, wat doorgaans enkel in het begin van het seizoen voorkomt, dan tovert Saban de duiven de lucht in met zijn lange antenne. “Abracadabra.” Zowel de doffers als de duivinnen hebben rap door hoe laat het is als Saban hevig molenwiekend met zijn antenne zwaait: in de lucht zijn we veilig.

Şimşek scoort

Huisvriend Lucien Aerts vertrouwt ons toe dat er al een hele tijd een positieve vibe rond de duivenhokken hangt. “De duiven trainen keihard, er zit poeier achter, om nog maar te zwijgen van de stralende kopjes en die heldere ogen. Top gewoon.”

De ingemande duiven van deze Bourges hebben, op drie duiven uitgezonderd, de week voordien allemaal Vierzon gevlogen. “Zevenendertig duiven die op de constateringslijst stonden en nog enkele die ik verwachtte”, verduidelijkt Saban.

Met een harde wind, dikwijls op kop, slaagde deze openingsvlucht erin om de nationale kopprijzen mooi te verdelen over het land. Afgelopen zaterdag omstreeks 16u06 bleef de tijd even stilstaan bij Viviane en Saban: daar kwam een kogeltje, een beetje uit de richting, aangestormd. “Ze heeft geen seconde verlet.” Geklokt om 16:06:40 met een snelheid van 1148,12 mpm vliegt Şimşek (Turks voor "bliksem") Saatdüzen naar eeuwige roem in het boek van nationale overwinningen. “Zoals Bourges zijn er geen tien vluchten op een jaar”, klinkt het respectvol. “Het is een beloning voor ons harde werk en geduld.”


Şimşek op het hok

Eendagsvlieg

Dat Saban geen eendagsvlieg is, mag duidelijk zijn. Nationale winst op een van de mooiste vluchten van het jaar, hoge prijzenpercentages, drie provinciale winsten, tal van kopprijzen, enzovoort. Zo huist bijvoorbeeld Peri (Turks voor "fee"), een topduivin van 2011, op het kweekhok. Zij bracht vorig seizoen de provinciale bloemen thuis uit Montluçon en was goed voor een knappe tiende nationale stek tegen 22.672 jaarduiven. Het is geen toeval dat zij een kleindochter is van die andere klepper, de provinciale Bourges-laureaat van 2008.

De kolonie van Saatdüzen verkeert in topconditie, misschien valt er kortelings nog wel een beloning uit de lucht...