Maurice Casaert (Néchin, BE) was één van de grote sterren van de Belgische duivensport

Het overlijden van Maurice Casaert afgelopen weekend heeft heel wat liefhebbers geraakt. Hij stierf op 81-jarige leeftijd. De familie Casaert ontving in geen tijd talloze steunbetuigingen van over de hele wereld. En dat verbaast ons niet: Maurice was een kampioen die door iedereen graag gezien was.

Een ontmoeting, hoe kort ook, kan een enorme bron van inspiratie zijn. Als je jong bent, zoals ik, dan heb je de mogelijkheid om regelmatig hokken van kampioenen te bezoeken. Ik grijp dan telkens de kans om zoveel mogelijk te leren uit de ervaringen van die liefhebbers. Zo heb ik ook meermaals de kans gehad om de hokken in Néchin te bezoeken. Ik werd er ondergedompeld in de boeiende verhalen van Maurice, die toen al ernstig verzwakt was. Toch voerde Maurice niet vaak het woord; hij luisterde liever naar de mensen rondom hem. Maar als hij het woord nam, dan bracht hij steeds opheldering. De oude man haalde dan diep adem en iedereen werd even stil.
Dat zijn herinneringen die mij, als jonge liefhebber, wellicht voor altijd zullen bijblijven.

Aangezien Maurice al verschillende jaren ziek was, bracht hij steeds minder tijd door in zijn hokken. Het is zijn bijzonder sympathieke en lieve vrouw Julienne die zich steeds meer met het verzorgen van de duiven bezighield. Maurice verrichte nog wel werk buiten de hokken, maar hij betrad nog zelden de hokken zelf. Hij wist hoe dan ook dat zijn trouwe duiven in goede handen waren. Julienne is namelijk net zo gedreven met de duiven als Maurice zelf.
Twee jaar geleden heeft de jongste zoon van de familie, Grégory, beslist om zijn professionele carrière tijdelijk op een lager pitje te zetten. Hij werkte vaak in het buitenland, maar hij wilde dichter bij zijn familie wonen en hij wilde zich ook ten volle op de duivensport kunnen toeleggen. Het vervolg kennen we allemaal: vanaf zijn eerste seizoen slaagde de familie Casaert erin om twee nationale zeges te behalen, uit Bourges I en Argenton. Hun duiven behaalden telkens de snelste tijd van het hele deelnemersveld. Daarmee is alles gezegd.

Het waren al de vijfde en zesde nationale overwinning van de familie:

- 1e Montauban Nationaal 1994 -  5.335 d. ('Invincible Montauban')
- 1e Souillac  Nationaal 2000 -  7.154 d. ('Nasdaq')
- 1e Brive     Nationaal 2004 -  7.446 d. ('Mistral')
- 1e Bourges   Nationaal 2008 - 13.472 d. ('Footsie')
- 1e Bourges   Nationaal 2012 - 20.577 d. ('Olympic Fifteen')
- 1e Argenton  Nationaal 2012 - 26.133 d. ('Jewel')

Voeg daar nog een nationale kampioenstitel in de midfond KBDB aan toe, talloze topprijzen op nationale kampioenschappen en verschillende interprovinciale, provinciale en regionale titels en kampioenschapstitels in de LCB en een hele resem aan nationale top-100-prijzen, en je krijgt stilaan een idee van de omvang van het palmares van de familie Casaert.
Dit is zonder meer een van de meest succesvolle duivenfamilies van de afgelopen decennia in België, en een van de allerbeste die ons land ooit gekend heeft.

Bovendien staan de duiven van Casaert erom gekend dat ze zich gemakkelijk laten kruisen in andere hokken. Zo hebben heel wat liefhebbers grote successen geboekt nadat ze duiven uit Néchin in hun hok introduceerden. En met grote successen bedoelen we niets minder dan nationale overwinningen. Dit zijn dus indrukwekkende referenties!

Bovendien heeft Maurice zijn unieke talenten doorgegeven aan zijn drie zonen Maurice Jr., Sébastien en Grégory. Hij stond aan het hoofd van een van de meest iconische families van onze mooie sport. En ook al liet hij het misschien niet altijd blijken, toch twijfelen we er niet aan dat hij bijzonder fier was op zijn drie kampioenen. Net zoals Maurice zelf waren ze al op jonge leeftijd door de duivensport gebeten, en ontpopten ze zich eerst tot uitstekende verzorgers. De drie zonen worden dan ook als vaste waarden in de duivensport gezien; ze behoren wellicht tot de meest talentvolle liefhebbers van hun generatie.

Met het heengaan van Maurice Casaert verliest de duivensport in België en Wallonië in het bijzonder een van hun grootste monumenten. Maurice was een icoon. Hij had een neus voor duiven en hij slaagde er telkens in om met een handvol duiven uitstekende resultaten te behalen.
Maurice zal niet snel vergeten worden. De familietraditie wordt namelijk verdergezet dankzij zijn drie zonen en zijn kleinzoon Hugo, die we ook veel sterkte toewensen.

Het voltallige PIPA-team leeft mee met de familie Casaert en beguigt zijn medeleven aan Julienne, Maurice, Sébastien en Grégory en de rest van de familie.