Gyselbrecht-Leliaert, Knesselare (BE): de nieuwe tandem die straks aan zijn vuurdoop toe is

Dr. Carlo Gyselbrecht en Frederik Leliaert, 2 mannen met een palmares om ‘u’ tegen te zeggen, besloten de voorbije wintermaanden om hun krachten te bundelen. We gingen voor u eens meekijken achter de schermen, en peilen naar de gekoesterde ambities!

Dr. Carlo Gyselbrecht stamt uit een (h)echt duivennest, een familie met een rijke traditie en nog rijker gevuld palmares, u allen genoegzaam bekend! De naam ‘Gyselbrecht’ is een naam met internationale weerklank en internationale referenties met duiven die wereldwijd voor uitzonderlijke topprestaties hebben gezorgd.

Frederik Leliaert ontdekte de duivensport toen zijn vader een gewond duifje op straat vond, en het aan Frederik gaf, die het met de beste zorgen omringde. Daar raakte hij dus besmet met de duivenmicrobe… al had de opa van Frederik vroeger ook wel duiven. In zijn ‘jeugdige tienerjaren’ kwam de duivensport op een ietwat lager pitje te staan… de eigenlijke definitieve start ziet Frederik zowat in 2004, toen hij het hok kon overnemen van sportvriend en streekgenoot Dees van Kerkhoven… die om privé redenen met de duivensport diende te stoppen, en  zijn duiven ergens kwijt moest. Frederik nam het zaakje over… en nam naast de hokken, ook een 25-tal duiven mee die werden over gewend naar zijn woonplaats te Aardenburg. Vanaf toen werd een ‘tandje’ bij geschakeld, ging  Frederik zich op een meer serieuze… zeg maar ‘ernstige’ manier met de duiven bezig houden!  Hij kreeg van Dees namelijk een fantastische erfenis 'in de schoot geworpen', dus moest hij er vanaf nu wel voor volle 100% voor gaan. Successen lieten dan ook niet lang op zich wachten… meer zelfs… het werd een ‘succesverhaal’ waar menig liefhebber alleen maar kan dromen!

3 x 1° Nationaal binnen 4 jaar
Het gros van de sportgenoten onder ons droomt ervan om ooit eens op het hoogste podium te mogen staan op een nationale vlucht… hun vele inspanningen voor hun duifjes beloond te zien met een ‘nationale overwinning’. Helaas zijn er meer geroepenen dan uitverkorenen. Vandaar dat het des te opmerkelijk is, dat Frederik Leliaert met zijn minimale hokbezetting… niet minder dan 3 x 1° Nationale zeges te boek stelde binnen de 4 jaar, waarvan één 1° Internationale zege! We zetten ze voor u nog even op een rijtje

1° Internationaal Bordeaux 7.213 d.  2007 met ‘Dees’, en 1° Nationaal  van 3.992 d. 
1° Nationaal Narbonne 3.816 d. 2008 met ‘Dees’
1° Nationaal Bordeaux  3.835 d. 2010 met ‘Horus’ (een volle broer van ‘Dees’)

Als we aan dit rijtje ook nog de ‘Aton’ toevoegen, nog een andere ‘volle broer’ van ‘Dees’… met vorig jaar een 7° Nat Narbonne 3.849 d., en een 104° Nat Bordeaux 3.835 d. op zijn actief… dan kunnen we toch wel stellen dat Frederik met de ouders van zijn ‘Dees’ een wonderbaarlijk kweekkoppel onder pannen heeft… in commerciële kringen spreekt men vaak voor minder van een ‘gouden kweekkoppel’! Hoeft het nog iemand te verwonderen dat Frederik in de wolken was met de duiven die hij bij Dees van Kerkhoven verkreeg?  Maar dit is lang niet alles…

Een samenkweek met zijn sportvriend Eduard Ulijn uit Waterlandkerkje… met wie Frederik steeds samen ging inkorven te Terneuzen in het ZLU-inkorfbureel aldaar…  leverde een echt ‘wondertalent’ op. Zonder twijfel één der beste en sterkste jaarduiven op de ‘grote fond’ die er ooit op onze aardbol rondvloog, met name ‘wonderboy’

-‘Eduardo’ NL09-3909177

 1° Beste ZLU-duif WHZB 2010
11° Nat. Narbonne ZLU  3.850 d. (904 Km)
17° Nat. Tarbes ZLU    2.950 d. (931 Km)
94° Nat. Bordeaux ZLU  3.835 d. (769 Km)

Hij stamt uit een doffer van Eduard Ulijn (waarvan zijn naam)… de ‘Zoon James Bond’, die uit de soort van Charles Becue uit het West-Vlaamse Eernegem in België afstamt. Deze ‘Zoon James Bond’ schopte het zelf als jaarling reeds tot ‘Dagfondkampioen’, waarna hij meteen naar de kweekstal Ulijn verhuisde… waar hij werd gekoppeld aan een duivin van Frederik Leliaert, met jawel… een ‘Dochter Dees’… met supercrack ‘Eduardo’ als resultaat, die in 2010 werd gekroond als ‘1° Beste ZLU-duif WHZB’, zeg maar de beste ‘zware fondduif’ van Nederland! De euforie omtrent zijn ‘nationale titel’ was echter van korte duur! Enkele weken terug overleed ‘Eduardo’(die ondertussen naar Knesselare was overgewend) aan zijn verwondingen, nadat hij zwaar gekwetst was thuisgekomen na een dagelijkse trainingsvlucht rond het hok. Een ‘donderslag’ bij heldere hemel! Frederik wordt er nog steeds ‘stil’ van, als hij terugdenkt aan zijn ‘oogappel’… en dat tragische moment, toen hij hem dood vond in zijn bakje, bezweken aan zijn kwetsuren. Ondertussen werd het koppel… de ouders van ‘Eduardo’… opnieuw samen gezet, en vertoeven er opnieuw afstammelingen uit dit koppel op de hokken, en hopelijk schuilt er een nieuwe ‘Eduardo’ tussen.

Een mens moet soms al eens door een diep dal gaan om de hoogste top te bereiken… Frederik putte ondertussen een portie verse moed, en is klaar om er straks op de ‘grote fond’ opnieuw de beuk in te gooien. Dat zal echter niet meer vanuit Aardenburg op Nederlandse bodem gebeuren, maar wel vanuit Knesselare onder het banier Gyselbrecht-Leliaert!

Gyselbrecht-Leliaert
De 3 nationale overwinningen (waarvan 1 internationaal) waren natuurlijk niet aan het oog van het ‘sales-team’ bij PiPa ontsprongen. Er kwamen niet alleen reportages omtrent de nationale overwinningen van Frederik op PiPa, er werd uiteraard ook gepolst of die ‘nationale overwinnaars’ te koop waren, of eventueel kinderen van hen, of van hun ouders!  Hierdoor mocht Frederik af en toe een duifje tot Knesselare brengen… en kwamen de eerste contacten en gesprekken met Dr. Carlo Gyselbrecht tot stand! Daaruit bleek dat Dr. Carlo door zijn drukke beroepactiviteiten nauwelijks nog tijd had om zich ten volle met zijn duiven bezig te houden, zeker niet met de ‘vliegploeg’ die toch op tijd en stond hun trainingen moeten afwerken, en verzorgd en gevoederd worden. Zonde… zeker gezien de kwaliteit die op de hokken aanwezig is, maar hierdoor niet tot volle ‘rendement’ kon komen. Anderzijds leerde Dr. Carlo ook, dat Frederik Leliaert een man was met een ‘vat’ vol ambitie… en met 3 nationale zeges binnen 4 jaar achter zijn naam, misschien wel de geknipte man kon zijn om de Gyselbrechtduiven onder zijn hoede te nemen. Uiteindelijk werd Frederik gepolst of hij het zag zitten om ‘loft manager’ van de Dr. Carlo Gyselbrecht kweek- en vlieghokken te worden… een aanbod waar Frederik geen twee maal moest over nadenken, maar eerder zag als een droom die in vervulling ging… om van zijn hobby, een stuk zijn beroep te maken! De nieuwe tandem Gyselbrecht-Leliaert werd meteen boven de doopvont gehouden, het streefdoel is en blijft… schitteren op de nationale fond, en internationale ‘grote fond’!

 Frederik bracht met dit target voor ogen zijn ‘elitetroepen’ mee naar Knesselare, aangevoerd door ‘Eduardo’, ‘Horus’, ‘Aton’… en enkele prachtige jonge duiven 2010… die allen naar Knesselare werden overgewend.  Dit is meteen ook Frederik Leliaert ten voeten uit… die in eerste plaats een ‘speler’ is, en commerciële belangen daarvoor opzij schuift. Eerst presteren… dan volgt de rest wel, en zo hoort het! De ‘Dees’ was hiervan een perfect voorbeeld, die na zijn internationale zege uit Bordeaux gewoon op de Leliaert-vlieghokken bleef… om een jaar later opnieuw een nationale zege naar Aardenburg te brengen, en een 1° Nationaal Narbonne aan zijn erelijst toe te voegen! Frederik bezweek ook nu niet voor de bedragen die werden geboden op zijn voornoemde ‘klasbakken’ , maar wou ze kost wat kost verder spelen… ermee de nationale concoursen in België bestormen vanuit Knesselare! Daarom is het zo doodjammer wat ‘Eduardo’ nu overkwam.

Als ‘speler’ pur sang, is Frederik iemand die graag loon naar werken krijgt van zijn duiven… en er daarom duchtig de ‘pees’ durft op te leggen… iets wat hem zijn koosnaampje van de ‘Beul van Zeeland’ opleverde. We laten hem even aan het woord:

Als het kan, gaan mijn duiven elke week mee tot pakweg vluchten van 500 Km. Goed trainen tijdens de week is hiervoor de maatstaf. Op de inkorving voor Barcelona hoor(de) ik vaak geluiden, als dat Barcelonaduiven best  zo’n 1.000 invliegkilometers in de vleugels hebben, en dat ze dan klaar zijn voor deze ‘topklassieker’… wel die van mij hebben vaak soms 2.500 Km in de vleugels alvorens naar Spanje vertrekken!

Waarop we de vraag afvuurden: Extra training, extra kilometers… betekent dit ook, extra voeding?

De duiven krijgen hier steeds ‘volle bak’… en goed 45 minuten na het voederen ga ik weer op het hok, en wordt het over blijvende voer in de voerbakken, altijd  weggenomen. Het basisvoer dat ik gebruik is ‘Superwinner’ van Mariman waar ik wat ‘P40-korrel’ aan toevoeg, en een zeker percentage ‘vliegvoer’… een percentage dat toeneemt naargelang de inkorfdag nadert… en wat extra ‘snoepzaad’ als ‘dessert’! Voor de rest geen ‘franjes’… maar presteren! Duiven die gezond zijn, en goed trainen… kunnen veel aan, misschien wel meer dan sommigen denken! Wat ik wel weet is… dat hoe meer tijd u in de duiven kan steken, hoe meer u ervoor terug krijgt… dat is mijn ondervinding. En stambomen… daar kijk ik niet naar, die interesseren mij eigenlijk niet! Hier is de ‘mand’ de selectieheer… veel meegeven, veel spelen… en dan de beste(n) er uithalen. Zo komt een mens soms voor aangename verassingen te staan! Het is pas als de ‘mand’ zijn werk heeft gedaan, als de ‘prestaties’ er zijn… dat ik naar de afstamming van de duif in kwestie ga kijken!

Zoals Frederik zelf zegt… als ze gezond zijn! Wordt er een bepaald schema gevolgd of worden er gezondheid- en conditieondersteunende producten gebruikt?

Ik baseer met reeds jaar en dag op de producten van Belgica De Weerd, dat betekent ‘B.S.’ de avond van thuiskomst, zo nodig komt er dan een dagje vitaminen in het drinkwater, gevolgd door afwisselend wat ‘appelazijn’ en Belgasol, al naargelang het vliegprogramma dat dient gevolgd te worden. De dag voor de inkorving staat er steevast WN-rood op het programma… gevolgd door Belgasol op de inkorfdag, en dat is het zowat. Ik denk dat sommige liefhebbers het voor zichzelf allemaal veel te ingewikkeld maken.

En de jonge duiven?

Het Belgisch programma ziet er op dat vlak gans anders uit dan in Nederland. Daar zal ik een beetje mijn weg gaan in zoeken. Bedoeling is alvast de jongen goed op te leren, hen voldoende ervaring  te laten opdoen voor de toekomst. Hoever die gaan geraken, of waar we hiermee gaan uitkomen… daar heb ik nog niet meteen zicht op! Stelt u me die vraag misschien volgend jaar nog eens opnieuw, dan zal ik u daar een mogelijks duidelijker antwoord op kunnen formuleren. Wat wel belangrijk is voor mij… is de ‘natuurlijke gezondheid’ van de jonge duiven. Een duifje dat eens wat ‘ingetrokken’ zit, of een dagje minder goede ‘mest’ maakt, houdt ik wel in het vizier zonder het daarom meteen van  het hok te verwijderen. Dat wakkert immers ook het immuniteitsgevoel aan bij de hokgenoten die ermee in contact komen. Maar na enkele dagen (2 tot hooguit 3) moet ik wel verbetering zien… of de betrokken duif gaat er onverbiddelijk uit. Dreigt er echter één of ander gezondheidsprobleem voor het ganse hok… dan raadpleeg ik de dierenarts… maar daar hoef ik dus vanaf nu niet ver meer voor te gaan, want met Dr. Carlo hebben we hiervoor meteen een echte ‘routinier’ in huis, iemand met een schat aan ervaring als dierenarts! Dus daarover hoef ik me ook geen echte zorgen meer te maken, we kunnen nu samen alles dagelijks op de voet volgen.

Op naar de ‘zware fond’
De voorliefde van zowel Dr. Carlo Gyselbrecht als Frederik Leliaert ligt op de vluchten van de ‘grote fond’, zeg maar de ‘internationale’ klassiekers! De kweker en oud-winnaar van de 1° Internationaal Barcelona 1995 en 2° Nationaal Barcelona 1999… gekoppeld aan de man die 3 x 1° Nationaal (waaronder 1 x 1° Internat.) won de jongste 4 seizoenen… daar mag inderdaad van verwacht worden dat de ‘vonk’ meteen zal overslaan, en er ‘vuurwerk’ in het verschiet ligt op de ‘internationale’ wedvluchten… op de ‘marathons’ van het luchtruim. De aanwezige ‘klasse’ gekoppeld aan de ervaring en het ‘duivenvernuft’ van beide tandemgenoten moet hiervoor garant staan, en opent beslist perspectieven. De eerste resultaten daarvan mogen reeds in de komende zomermaanden verwachten,  al zal er natuurlijk met de nodige omzichtigheid gebouwd worden aan een vliegploeg die de komende seizoenen op alle vlak met de besten van ons land moet kunnen wedijveren! Of zoals Frederik het zo mooi zegt… veel meegeven, spelen en selecteren… met de ‘mand’ als enige scherprechter en ‘selectieheer’!  Succes mannen!