Duivensport in coronatijden: duivenliefhebbers laten van zich horen

Op deze rubriek in coronatijden stroomde een pak repliek binnen in onze redactie-mailbox. Verschillende meningen over hoe liefhebbers het sportseizoen 2020 zien of willen aanpakken.

Vooral de bezorgdheid hoe het sportseizoen moet georganiseerd worden, vanaf het moment dat er (mogelijke) versoepelingen komen (wanneer?), is een veel besproken item. De vrees dat er een serieuze knip in de (inter)nationale kalender moet, is terecht:
-gaan we Frankrijk in mogen, en vanaf wanneer?… is een vraag die veel opduikt. Daar zal uiteraard veel van afhangen, zeker met betrekking tot het in elkaar steken van een nieuwe/aangepaste vluchtkalender.
-hoe gaan we vluchten en inkorvingen organiseren, zodat die veilig kunnen verlopen – zonder mogelijk besmettingsgevaar – voor de liefhebbers en helpers in de lokalen. Het lijkt bijna een utopie. Een ingezonden bericht van een bestuurslid (uit het Antwerpse) laat niet de minste twijfel:
ik begrijp dat iedereen zo snel mogelijk met duiven wil spelen… ik ook. Alleen denk ik er momenteel niet aan om te helpen in mijn lokaal, en zo het risico te lopen besmet te raken met corona. Dat idee krijg ik thuis niet verkocht. Wie gaat instaan voor de veiligheid bij de werking van het lokaal? Ik ben mijn leven niet beu. Dat leed kan en wil ik mijn vrouw en kinderen niet aandoen.

Een uitzondering, laat ons hopen. Al moeten we daar begrip voor tonen, en niet blind zijn voor de gevaren die om de hoek gluren. Dit vereist maatregelen.

Het coronavirus zal niet meteen weg zijn. Virologen voorspellen dat het nog een gans jaar kan aanwezig blijven, met ups en downs in de heropflakkering van de besmettingen (zie China op dit moment)… mogelijks nieuwe pieken. Afhankelijk van hoe iedereen zich aan de opgelegde maatregelen gaat houden. Wie durft het huidige weinig rooskleurig verwachtingspatroon van de experten tegenspreken? Want het is niet omdat er mogelijks versoepelingen komen, dat de situatie van voor 12 maart meteen terug is. Dit zal stap voor stap gaan. Zolang er geen afdoende medicatie of een vaccin is, zal het besmettingsgevaar er zijn.

Eind 2017 was de gemiddelde leeftijd van de Belgische duivenliefhebber 73 jaar. De leeftijdscategorie van +65 maakt dus om en bij de 65% of meer van ons ledenbestand uit… dat is bij besturen en helpers niet anders. Dat is en blijft ‘de’ risicogroep voor corona. Vandaar wellicht de vrees voor het ‘worst-case scenario’ in enkele berichten in de mailbox, dat het de weg opgaat van de andere sporten… met een jaar zonder duivensport. Je mag er niet aan denken.
Zolang er hoop is ,is er leven.  Duivenliefhebbers zijn nu eenmaal eeuwige optimisten. Al moeten we de realiteit ook durven onder ogen zien.

Het redden en vrijwaren van mensenlevens is nu belangrijker dan spelen met duiven.

Hoe hard en jammer dit ook in de oren klinkt. Al wil je als duivenliefhebber uiteraard ‘spelen’. De vrees dat velen de zaak willen forceren bij een nieuwe start is gegrond. Geruchten die circuleren bevestigen alleen dit vermoeden.
Het gros van de liefhebbers die reageerden denkt mee hoe we de zaken kunnen aanpakken, of geven mee hoe zij het zelf willen doen. We zetten enkele reacties van enkel fond- en grote fondliefhebbers voor u op een rij:

Een nationale topper op de grote fond en Barcelonafanaat uit Limburg ziet het als volgt:

Men moet een kat een kat durven noemen. Het grootste probleem in duivensport en corona schuilt in de vraag: hoe inkorvingen organiseren? Als je de artikels van de virologen leest gaat dit nog lang duren, en gaan we wellicht nog het ganse jaar last blijven hebben van besmettingen met corona. Gezien het gros van de liefhebbers 65+ is, blijft dit al die tijd een risicogroep, tot zolang er effectief een vaccin op de markt komt, of een afdoend geneesmiddel. Als er opflakkeringen komen van corona (niet alleen in België, maar ook in Frankrijk) vrees ik voor een rampjaar voor onze duivensport. Hopelijk wordt er (vanuit de KBDB) tijdig gecommuniceerd wat de plannen zijn. Afgelastingen, verschuivingen, planning. Dan weten we tenminste hoe we de training van onze duiven moeten aanpakken. Wat voor nut heeft het om duiven dagdagelijks te laten trainen, en het risico te lopen dat onze toppers hier ten prooi vallen aan de roofvogels, als je niet weet of er kan gevlogen worden, en wat de planning is. Vandaar dat ik denk dat we snel moeten weten ‘dat kunnen we, en zo zijn de richtlijnen’. Daarom enkele voorstellen voor de opstart van het seizoen (vanaf 3 mei?):

-zo snel mogelijk bekomen dat we onze duiven mogen opleren onder strikte voorwaarden, zoals:
alleen de duiven van uw eigen hok mag u vervoeren (liefhebber staaft dit met zijn hoklijst bij controle), opleren in een maximum straal van bvb 50 Km rond het hok, maximum 1 persoon per wagen, op plaats van lossen afstand bewaren (social distance)

-inkorven: probleem zal zijn dat cafés (lokalen) als laatste zullen open gaan, dus zoeken naar mogelijkheid om in te korven zonder het tooggebeuren. Tweede probleem is de bescherming van de inkorver, inschrijver, klokkenzetter/afnemer… Mijn voorstel is om in het begin enkel leervluchten te geven van 50 tot 150 Km onder bepaalde voorwaarden: 1 verantwoordelijke van  het bestuur bij de inkorving (met handschoenen, ontsmettingsproduct, masker) en 1 liefhebber (om beurt) die zelf zijn duiven in de mand stopt, afrekenen, auto in en weg (geen verzameling op parkings). Eventueel beurtsysteem invoeren (soort inkorven op afspraak… liefhebber spreekt dag op voorhand af met lokaal + met  hoeveel duiven hij komt). Zolang de maatregelen gelden wordt het moeilijk om inkorvingen normaal te laten doorgaan met EC-klokken/manuele klokken… dan blijft het bang afwachten op de 2e coronagolf waar ieder viroloog het over heeft.

Naar ik hoor wordt er langs alle kanten druk gezet om bepaalde vluchten in te richten, en andere te laten vallen… of om het fondseizoen te verlengen in augustus. Daarom dit voorstel aan de KBDB: schrap de nationale kampioenschappen in 2020 (ook de olympiade 2021 wegens geen gelijke kansen). Niet iedereen is in staat zijn duiven te verduisteren of opnieuw te koppelen voor nestspel (in augustus) op fond of grote fond. Wat een vervalsing van de kampioenschappen zou geven.

Persoonlijk zou ik voorstellen om een akkoord te bekomen met Frankrijk (Spanje?) om een beperkt aantal nationale vluchten te organiseren, de monumenten (bvb Bourges-Chateauroux-Argenton, Limoges-Brive-Cahors, St.Vincent-Narbonne (kan ook voor YL)-Barcelona(?). Internationaal organiseren wordt wellicht moeilijk. Minder vluchten betekent minder inkorvingen (dus ook minder besmettingsgevaar) en meer duiven per vlucht. Voor de jonge duiven kan men het aantal beperken tot 2 of 3 nationale vluchten in de periode half augustus/begin september.

Tot daar de mening en ideeën van de liefhebber van de grote fond uit Limburg.

Een gekende topper op de grote fond uit West-Vlaanderen verduidelijkt zijn aanpak:

Zijn weduwnaars hebben in februari een 5-tal dagen gebroed, en trainen sinds begin maart een 4-tal keer per week. Voeding is 50% gerst-50% mengeling met weinig erwten. Sedert midden maart is hij nu gaan verduisteren (10 uur licht per dag), iets wat hij nu langer gaat aanhouden. Trainingen worden voorlopig ook niet opgedreven.

Het plan is om de 3 weken eens hun duivin te geven (1 dag of meer), al vreest hij of dit een goed idee is, en zijn duiven daardoor ‘feller’ gaan worden. Volgens hem moet een weduwnaar in het begin veel de mand in, en wekelijks zijn duivin zien bij aankomst. Eens de zwaardere vluchten er zijn, komen er duivinnen voor en na de vlucht op het hok. Soms gebeurt het dat 1 x om de 3 weken de doffers midden in de week eens aan halve dag hun eega te zien krijgen.
Zijn vrees is dat het seizoen met de oude duiven niks wordt. In dat geval gaat hij midden juli koppelen, en de duiven enkel malen laten overbroeden. In zijn besluit is hij benieuwd hoe anderen het aanpakken.

Een liefhebber uit Antwerpen die enkel fond en grote fond speelt doet het als volgt:

Hij doet gewoon zoals andere jaren, en speelt enkel fond en grote fond op weduwschap, jongen probeert hij op te leren. De jaarlingen zitten op het vlieghok sinds eind 2019 en trokken een jong groot om hen bakvast te maken. De oude weduwnaars kwamen half maart terug op het vlieghok, na te hebben vast gezeten in een groot winterverblijf (open langs de oostkant).

Normaal wordt er begin april gekoppeld, en worden de geslachten gescheiden na 5 dagen broed. Dat is nu ook het plan, alleen opleren kan nu niet. Ze gaan nu dagelijks los en trainen vlot 1 uur. Dat ziet hij graag, al mocht het nu nog wat minder zijn, gezien de omstandigheden. Vanaf begin mei gaan ze normaal 2 x per dag los… dat zal hij nu voorlopig niet doen, pas vanaf de wedstrijden starten.

Hij is werkzaam in de voedingssector, en daar is het nu drukker dan anders, en langer werken geblazen. De reden waarom hij niet kan verduisteren, daar is geen tijd voor. Mocht het vliegseizoen met oude duiven worden verschoven naar augustus/begin september zal hij proberen meedoen -zeker met 2-jaarse en jaarlingen om een zekere zifting te hebben – zonder ambitie. Gezien de duiven dan op 6 pennen of minder zullen staan, en geen schijn van kans maken tegen duiven met volle vleugel. Zo deed hij ook vorig jaar met zijn jonge duiven, die in augustus wekelijks halve fond vlogen, met een gat (gaten) in vleugel- en staartpennen, om af te sluiten op Chateauroux nationaal. Zo deden ze toch voldoende ervaring op om hun mannetje te staan als jaarling… al zal dit in deze, mogelijks voor volgend jaar zijn.

Tot slot een Nederlandse topper die de actuele situatie somber inziet

Stel dat we begin mei mogen starten… wie gaat dan aan de manden staan? Wie neemt het risico daar besmet te raken? De gedachte dat corona begin mei voorbij is, is een utopie. De duivensport heeft teveel mensen van oudere leeftijd, die allen in de risicogroep zitten.

Daarom moeten we nu al anticiperen op het inkorven. Hoe pakken we het aan? Contact moet vermeden worden. Duiven afgeven aan een paar vaste personen, die de duiven van iedereen inkorven. Of manden afgeven aan de aanpakker van dienst die de duiven er zelf uithaalt. Uitlezen van klokken wordt ook zo’n verhaal. Met zijn allen weer naar het lokaal, en kans op close contact. Dan is de gedachte van ons nieuwe NPO, om klokken van thuis uit te lezen, nog niet zo’n gek idee.

Rest nog een vraag: mogen we Frankrijk in? Is er al over een alternatief programma nagedacht? Grote Fond/ZLU wordt sowieso een lastig verhaal, zelfs al mogen ze Frankrijk in. We gaan met duiven die amper 400 Km in de vleugels hebben toch niet naar 1000 Km? Voer voor veel discussie, en werk aan de winkel om iets verantwoordelijks te bedenken.

Corona heeft zijn weerslag op alles in de maatschappij, van hoog tot laag, tot in de kleinste details. Ook de duivensport zal de dans niet ontspringen. Gaat zware dobber worden om op een verantwoorde manier met duiven te spelen.

Zo horen we ook eens hoe ze er bij onze noorderburen over denken. In iedere bijdrage zitten zeker enkele bruikbare elementen, tips, en zaken om over na te denken of proactief mee om te gaan.

Voor reacties, ideëen of vragen omtrent de duivensport in tijden van corona, 1 adres: redactie@pipa.be