Search

What a pharmacist told us

There used to be a pharmacist in Germany who was known for having pigeons that won one top prize after another. One of our colleagues interviewed him a while back and now I would like to discuss some of the most interesting topics.

“Are the achievements of your pigeons related to your profession as a pharmacist?” He said it is difficult to give a credible answer. “The only people who will believe me are the fanciers who are successful themselves and who are not pharmacists. It is so easy to think that my success is the result of medicines and elixirs. Good pigeons, a dry loft, no overcrowding and regular caretaking throughout the year; that is what does it for me. It is a fact that my pigeons get some medical treatment and that I provide medical treatment for other fanciers as well. Still I think medical treatment in my loft is insignificant compared to most other fanciers.”

In theory you can use performance-enhancing substances for pigeons but the effect lasts for only three hours. After that there is a significant decrease in performance: the pigeons are very weak for a while. This means that your pigeons would have great difficulties to reach home again. Such medicines would not at all have a positive influence on the performance of your pigeons. Once you decide to use such substances for your pigeons you risk ruining their everyday health.

Hormones, cortisone and anabolic steroids will disturb the regular rhythm of the widowers during the racing season. A victory in an important race is the result of good fitness, which can only occur in a natural way. If your pigeons are healthy they will get into a good shape sooner or later.


In 1900, in the early days of pigeon racing, the first elixirs, pills and creams were available on the market.
(foto: Tom Van Nieuwenhuyze)

Many people think I give my pigeons several medicines but the truth is that I only give them vitamins. Vitamins are no miracle makers. They improve the metabolism of the pigeon when the feed does not provide enough vitamins. I would like to make special mention of the vitamin B complex. If you can feed your pigeons with some greens from your garden you need not worry about this. However, a diet that solely consists of seeds will not provide enough vitamins. I do not have a garden so I cannot feed my pigeons with greens.

I would like to point out that the pigeon’s organism only needs a minute portion of a vitamin. If they ingest too many vitamins the pigeon might moult too soon, as a result of which they have an incomplete plumage for the final races of the season.

When it comes to using medicines during the races: this is simply not a clever thing to do. Medicines will only be provided on the advice of a veterinary, who decides when to give the medicine and how many doses the pigeons needs.

The pharmacist gives his young birds a smallpox vaccination every season, somewhere in mid June, before the races start. This vaccination is required every year but he believes that these youngsters will be protected for the rest of their lives. None of his vaccinated young birds have ever had smallpox. His pigeons are also treated against coccidiosis and tricho every year. In a small loft with good dropping (thick and not too watery) there is no need to treat your pigeons against coccidiosis. What matters the most is that the loft is always clean and that it is disinfected every year. It is a good idea to clean your loft every week but it would be even better to clean it every day or even twice a day.

The pharmacist comes from a family that has always been involved in pigeon racing. He started out as a fancier on his own in 1969. Initially he was not very successful, although he had great pigeons from some very good lofts. He said he had only himself to blame as the pigeons were undoubtedly of great quality. Things changed when he added some Belgian pigeons. When asked about his failure with his first pigeons he says that every fancier has good and less good seasons. The same applies to breeding.

One half of his pigeons are yearlings; the other half are old pigeons. After the season he eliminates one half of both the yearlings and the old birds. He thinks a good selection is important if you want sustained quality.

We read that the fancier feeds a very light diet, which surprises many fellow German fanciers. I have to admit that I would never adopt his feeding method. This is how it works:

“My pigeons do not get a lot of feed. This makes them attentive, vivid and combative. I give them a light diet and they are stirred up when I feed them. During the racing season I do not feed them at on in the last two days. On the other days of the week and outside the season they get very small portions. That does not mean my pigeons are hungry. Their droppings should not be too watery. If they have a race without a day off on Sunday they only get some barley, some dari and a bit of wheat until Wednesday. From Thursday onwards they get a mixture, to which some corn, dari and wheat is added. I also lower the portion of pod fruit by 10 percent. They are not given any sweet seed. The pigeons should be kept quiet; that is why they hardly ever get to see their hen before the race. I only make an exception for widowers who are performing a bit less well. I give the birds the same diet throughout the year. This mainly consists of barley and some dari and wheat. They eat this even in the moulting period and in winter.” The fancier calls this mixture a purifying mixture and it is eaten in the morning. A second meal consists of a mixture including corn, dari and wheat.

Even the young birds eat this mixture. When the cocks are breeding they are always given 20% barley.

This is what I think about this diet:
I am curious to see the mixture he gives to his pigeons, the type of seeds it contains and their proportion. It is difficult to make an estimation based on words. According to his list of achievements he won 26/56 prizes against 2,246 pigeons – 22/53 prizes against 1,972 pigeons and 25/38 prizes against 1,691 pigeons.

I keep using my regular feeding method. I think barley should never be one of the main ingredients of a mixture. Of course it is always difficult to assess the performance of a fancier abroad. I know German fanciers who use exactly the same diet as we do. One thing is clear: we can definitely learn something from this pharmacist.

Comments

Beste Martin Smile

Wat een goede insteek om dit artikel vrijuit te publiceren, proficiat. Want het zou een hele hoop onvrede onder ons minder goed presterende melkers kunnen wegnemen; dat een specialist in medicijngebruik, wat een apotheker in feite is. Eindelijk is een boekje open heeft gedaan? Opmerkelijk is wel dat er geen naam wordt genoemd; wat voor de achterdochtige zielen aanleiding zou kunen zijn om toch iets anders uit dit verslag te halen. Ik bedoel, iets anders dan de feitelijke boodschap van deze hardpelende medicijnenspecialist. Hij, wilde zijn interviewer geruststellen. Vnl. door te vertellen, dat de zogeheten dopingmiddelen, slecht enkele uren na het toedienen iets van een zichtbaar effect te zien geeft. En dat de duiven nadien gewoonweg SLAP aanvoelde..! Dus, is de man gestopt met zijn experimenten. En vliegt hij zo hard, omdat hij beschikken kon over goede duiven, een droog hok etc.

Moraal van dit medicijnenverslag: er is dus niks nieuws onder de zon. Het zoeken naar versterkende middelen is al zo oud als de mensheid. Inheemse stammen brouwde drankjes om hun stammenoorlogen sterker in te kunnen gaan. Grote sportfiguren als Armstrong deden het. De paardensport stond/staat BOL van de doping; zelfs de afgelopen jaren nog zijn er gevallen bekend van uitsluiting door dopinggebruik bij dressuurpaarden. Ik dacht dat het middelen waren om de paarden tijdelijk op te zwepen..? Ik weet er het fijnen niet van.. Smile

Is doping dan een mythe, een drogreden van de verliezers om hun falen te verdoezelen? Volgens deze Duitse apotheker wel, want hij haalt aan dat alléén de goed spelende melkers zijn verhaal geloven.

Ach, kom nu toch Martin. Staar je niet blind op zijn voerrecept, niet op zijn wel/niet toedienen van spierversterkende middelen, etcetera. Want voor Bonfire of Totilas is de ruiter, de trainer het enige en beste vorm van natuurlijke doping die er bestaat. Je hebt toch zelf kunnen lezen en zien dat Totilas door een Duitse trainer en ruiter naar de vaantjes is geholpen. Terwijl, een beter paard tot nu toe niet heeft gelopen in de dressuur.

Mijn persoonlijke mening: er wordt in zo goed als iedere sport gezocht naar stimulerende en versterkende middelen; uit de natuur en uit het chemische lab. Het zoeken hiernaar zit in de menselijke genen en/of aard. Maar weinigen onder ons zijn begiftigd met het talent om een soort van interne doping bij zichzelf los te weken, waardoor ze een energiestofje afscheiden, die een dier kan ervaren als motiverend. En bij een mens, zoals Armstrong, was het een interne stofwisseling die hij zelf niet kon bereiken. Bijvoorbeeld, door zichzelf optimaal voor te bereiden en te motiveren, waardoor hij harder kon trainen dan de rest. Dat hij de wedstrijden mentaal veel beter kon uitrijden dan de anderen. Kortom, om een lang verhaal in het kort weer te geven: 'doping' wordt in iedere sporter en duif aangemaakt. Het verschil zit 'm in het opnemen van het lichaam en weer afvoeren van deze lichaamseigen en lichaamsbekende hormonen. Dit maakt het verschil tussen een goede wedstrijdduif of een goede wielrenner etcetera.

Mvg

Waar vindt ik de link "VIND IK LEUK"

Het artikel is niet goed plaatsen en daarom een kleine persiflage er op om de nevelslierten wat te laten optrekken.

Als deze apotheker dergelijke zaken vertelde, is mijn vermoeden groot dat het om de duitse apotheker L. Armstärk gaat, verre verwante van de veelvoudige amerikaanse tourwinnaar. Behoudens vergissing was hij het ook die Armstrong bij diens eerste sportieve successen heeft bijgestaan, maar kritische stemmen schreven zijn successen en goede uitslagen gemakkelijkheidshalve toe aan wondermiddelen.

Voor positief denkende mensen telde alleen zijn klasse, goede training, goede entourage, teamwerking en consequente verzorging gedurende het ganse jaar door. Het was waar dat hij een en ander (preparaten) nam, ook zijn tegenstrevers, maar met dit verschil dat hij waarschijnlijk veel minder nam dan de meeste renners, maar iets anders en beter. Hij nam wel maar een beetje vitaminen voor zijn stofwisseling…! Hij at vooral ook groenten uit zijn tuin. Bij gebrek aan groen, was hij er wel zeer matig met vitaminen omdat een teveel haaruitval bevorderde.

Geneesmiddelen werden hem slechts verstrekt na advies van zeer geleerde dokters die dosis en tijdstip bepaalden. Preventief en maskerend werd nooit iets genomen omdat dit dooreenvoudig een stommiteit is. Wat hormonen, cortisone en anabolica betreft, ze storen het bioritme tijdens het wielerseizoen, vooral bij de besten. Topprijzen zijn enkel het gevolg van superforme, die zich op natuurlijke wijze bij de renners vertoont. Als renners gezond zijn, blijft deze superforme niet uit.

Elk jaar werden hij en ploegmakkers tegen (tropische) ziekten geënt voor de aanvang van het wielerseizoen en die enting is deugdelijk voor één jaar. Elk jaar krijgt het ganse team een zuurstofkuur op grote hoogte of in een zuurstoftent. In een klein ploegske, waar de mest goed blijft bij inname van voedingssuplementen zijn verdere kuren overbodig. Wat mede het voornaamste is voor een renner?... Wie zich één keer per week wast, doet goed, waar het elke dag gebeurt, daar is het nog beter en tweemaal daags is veruit best.

Als men vraagt of hij een oorzaak kent voor mislukkingen, dan zegt hij: men rijdt een jaar goed en een jaar minder en zo is het ook met de ganse ploeg. Hij geeft niemand schuld want hij had de zekerheid prima begeleiding te hebben verkregen, maar er waren koppige renners bij die niet alles innamen. Alleen licht verteerbaar eten was aan hen besteed en dit wekte zelfs verbazing bij velen, maar zij zwegen en lieten alles op zijn beloop.

Na het wielerseizoen wordt de ploeg toch eens gehalveerd omdat strenge selectie aan de basis ligt van duurzaamheid en kwaliteit. Om karakter en doorzettingsvermogen, daar gaat het om. Voor de rest kunnen we als duivenmelker concluderen dat uit de verzorging van deze klassekampioen veel te leren valt.

Wegens teveel aan klasse hoeven winnaars zelden of nooit hun sportgenoten te belazeren. Verliezers en tweedeklassers zien in alles bedrog en het zou nu toch eens moeten beginnen doordringen bij deze kriticasters en nestbevuilers dat winnaars nooit liegen en het enkel en alleen om klasseduiven draait die het best op kampioenenhokken aangekocht worden.