Search

Overlijden van de heer Willy Thas (Melle, BE)

We vernemen het overlijden van Willy Thas. Een gekend en gevierd duivenkampioen over gans de wereld. Hij overleed afgelopen woensdag op 79-jarige leeftijd.

Het PIPA-team wenst de familieleden en vrienden van Willy veel sterkte toe in deze moeilijke periode.

Comments

We wensen familie, vrienden en kennissen sterkte met dit verlies.

Thasken….mijne maat !
Tijdens jouw actieve duivenmelkersloopbaan heb ik jou steeds bewonderd om de prachtresultaten die je wist te behalen. Willy Thas, specialist op de halve fond en zware halve fond, fenomeen op de destijds befaamde derby’s, crack met de jonge duiven, overheersend met zijn duivinnen. Het leverde jou naambekendheid én vrienden op over de grenzen heen. Ook bijvoorbeeld in Engeland was je een begrip in duivenmiddens.
De toemalige derby’s op St.Denis, Etampes en Orleans waren spek naar de bek van jouw jonge duiven. Duizenden jonge duiven kwamen op deze vluchten samen, maar slechts één iemand verdient de naam van Derby-specialist. Hoeveel overwinningen zou jij niet behaald hebben op deze klassiekers, waar iedereen jaarlijks naar toeleefde ? Jij bent de enige die het wist te presteren om op één Derby de 3 eerste auto-series te behalen. Toen waren dat nog letterlijk auto-series…. de prijsgelden eraan verbonden zouden de meeste liefhebbers nu doen duizelen.
Ook op de zware halve fond kende je nauwelijks jouw gelijke. Dicht bij huis mocht je in meerdere lokalen niet inkorven wegens…té sterk !
En nochtans was je de man met de kleine korf; geen kwantiteit maar kwaliteit.
Samen met jouw trouwe kompaan Jean was je bij vriend én tegenstander een graag geziene tafelgenoot en een zeer sociaal bewogen persoon.
En toen kwam de periode dat de gezondheid beetje bij beetje begon te slabakken. Op sterk aanraden van de dokter nam je de beslissing om het actieve ‘duivenmelken’ stop te zetten.
Bloed kruipt waar het niet gaan kan en je kon de duifjes en alles eromheen natuurlijk niet volledig missen en je besloot “duiven te gaan letten/wachten”. Ik was en ben nog steeds fier dat je toen koos om bij mij de duiven te komen wachten. Waar ik je voorheen kende, leerde ik jou nu pas goed kennen en je werd een échte vriend ! Ik wist je te overtuigen om ook samen met mij mee te gaan inkorven en dra werden dat voor ons beiden zalige momenten. Je ontmoette in de lokalen terug jouw vroegere vrienden en praatte honderduit met iedereen. Je genoot van deze momenten, evenals van de vele uren dat we samen de thuiskomst van onze gevleugelde vrienden zaten af te wachten. Ik was telkenmale blij toen ik jou de oprit hoorde opdraaien want een mooie “wacht”namiddag stond in het verschiet. Het waren steevast gezellige namiddagen waarbij we beiden héél ontspannend, pratend over van alles en nog wat, de duiven opwachtten.
Bij een mooie prestatie was je omzeggens nog blijer als ikzelf; wanneer de duiven al eens langer als voorzien op zich lieten wachten, kwam er nooit ofte nooit ook maar één negatief woord. Duiven wachten met jou was echt het mooiste en meest ontspannende dat er was. En toen je dan, na jouw Anny gebeld te hebben dat de duiven gevallen waren en dat je eraan kwam, huiswaarts keerde, keek ik reeds uit naar ons volgend samenzijn. Thuisgekomen kroop je dan achter je pc en overliep de aankomsten in de andere lokalen binnen de provincie. Steevast kreeg ik dan nog telefoon met een volledig verslag. Op zondagmorgen dan hoorde ik jou terug wanneer je onze uitslag goed bekeken én ge-analiseerd had.
Ook toen de gezondheid jou gaandeweg meer en meer in de steek liet bleef je doorzetten. Geen enkele zaterdag heb je gemist; zelfs vorige week was je nog trouw op post. Slecht enkele keren haakte je af om mee te gaan inkorven, maar stééds waren dan jouw eerste woorden… maar zaterdag zal ik er zijn zenne !
Het is voor Anny, jouw familie én jouw vrienden een troost dat jij – vechtend – tot op het laatste moment, mét diegenen die je in jouw hart droeg, de dingen hebt kunnen doen en beleven die je graag deed. Ik wens iedereen toe dat ze dààruit de kracht kunnen putten om het verdriet te verwerken.
Ik heb gisteren de weg naar het inkorvingslokaal voor het eerste terug alleen afgelegd…. en Willy… het was een lange harde weg die ik wenend heb afgelegd. Het was moeilijk jouw vrienden daar – die stuk voor stuk het slechte nieuws verbouwereerd aanhoorden – onder ogen te komen.
En morgen wordt het zonder twijfel nog moeilijker om in de lucht turend de duiven op te wachten…. In gedachten blijf jij, naast me op het terras, de lucht afturen naar een groter wordende stip die plots de vleugels knijpt. En ik weet zéker… télkens een vroege duif naar de plank duikt zal ik gelukkig zijn omdat ik wéét dat jij – waar je ook bent – er even gelukkig zal mee zijn….. maat !!!
Ik ga je verdomd missen.
Rudi Vandeputte

Beste Willy het was fijn je te leren kennen en dat we genoten hebben van je gezelschap ,ik weet zeker de rudy gaat je missen ,maar in de duivenwereld zal je altijd bestaan een monument vergeet je niet he ,ik wens de famillie veel sterkte en zullen hem nooit vergeten

Patrick en Sonja