De familie Janssen (Arendonk, BE) : Moeder Pauline Janssen - Deel II

De vrouw van Henri Janssen heette Pauline. Ze heeft de gezegende leeftijd bereikt van 90 jaar. Naar verluid moeten er weinig bravere mensen bestaan hebben dan zij.

Gewoonlijk zat ze voor het raam en er kon bijna geen mens voorbijkomen of er werd een babbeltje mee gemaakt. Als klanten of vrienden vergeefs trachtten wat bij haar man en zoons los te peuteren volstond vaak een "goed woordje" van moeder Janssen om die door de knieën te doen gaan.
Ze werd door het gehele gezin op handen gedragen en als moeder Janssen vond dat een bepaald bezoeker maar iets goeds gegeven diende te worden, dan gebeurde dat. Fons kon bij vader Janssen steeds krijgen wat die wilde. Toen die eenmaal dood was ging dat veel moeilijker. De broers beviel het immers allerminst dat die de kostbare soort zo kwistig weggaf of goedkoop verkocht. Men was er altijd heel zuinig op geweest en de duiven zo maar aan Jan en alleman weggeven daar hebben de Janssens nooit geen boodschap aan
gehad.
Na de dood van Henri was het veelal op voorspraak van moeder dat Fons nog af en toe wat meekreeg.
Ook Jos Klak herinnert zich van zijn eerste bezoeken nog duidelijk het gewicht dat moeders stem daar in de schaal legde.
"Ge moet de Jos iets goeds geven mannen. Zijn vader is altijd een goede vriend geweest en daarom moet ge de Jos goed behandelen." Dat waren de woorden die hij zich nog  goedherinneren kan van moeder Janssen. En of ze hem goed behandeld hebben.

Klik hier om De familie Janssen (Arendonck, BE) : Vader Henri - Deel I te lezen