Suchen

Ichtor 2013: een duivensprookje

Indrukken leven voor eeuwig in de harten die ze beroeren, omgaan met duifjes is een zaak van het hart. Er was eens, zes schooljaren terug, een leerlinge die net als haar juf, ook duifjes wou...

Er was eens, zes schooljaren terug, een leerlinge die net als haar juf, ook duifjes wou. Er stond die kranige meid een hersenoperatie te wachten. In diezelfde klas zaten ook nog een jongen die het jaar ervoor zijn mama aan kanker verloor en een jongen wiens papa net zelfmoord had gepleegd. Een delicate klasgroep. Er was daar toevallig ook een babbelkous van een juf, die meestal om de kinderen wat op te monteren, veel over haar diereninteresses vertelde. Beesten die haar veel liefde schonken en waar ze bij terecht kon wanneer ze het zelf eens wat moeilijk had. Zij had één zielsverwant, haar witte grote loebas van een hond. Zij "las" hem en hij haar. Maar zo’n hond (’t was dan ook gene van de vriendelijkste), kon en mocht je niet meenemen naar de klas. Maar zij had ook een hele bende pluimenbollen waarover ze telkens na het weekend vol vuur de kids mee boeide. Onzichtbaar projecteerde de passie van de juf zich op de gevoelige klasgroep. “Juf, kunnen wij hier op onze Schatkistschool geen hokje duifjes verzorgen?”

De juf nam de vraag mee in haar hart. En begon een ei uit te broeden, figuurlijk dan wel! Toen onze kranige meid-zonder-tumor terugkeerde uit het ziekenhuis, stond er al een eerste klein duivenhokje haar op te wachten. Bevolkt met de meest “verrassende” dieren, namelijk jonge duifjes! De start van het levensechte sprookje. 

Ondertussen is reeds de zesde klasgroep met een stukje van de duivensport, maar vooral met het verzorgen van die levende wezentjes, vertrouwd. Er gaat geen dag voorbij of er wordt wel iets over de pluimenbollen verteld. Of er wordt mee “gewerkt” in de klas. Of ze worden geobserveerd wanneer ze over de speelplaats  zoeven. Of ze worden vertroeteld. Of ze worden verzorgd. Of men probeert ze te doorgronden... Dit alles vergt doorzetting en vertrouwen in eigen kunnen. Het is een uitdaging voor die jonge kinderen. Maar eens de interesse gewekt, zijn ze vertrokken en kunnen ze niet genoeg tijd bij die pluimenbollen spenderen. Die duifjes leveren een uiterst grote bijdrage aan de natuurlijke exploratiedrang van die gastjes. Daar op en om het Ichtorduivenhokje wordt bewondering en verwondering om… dagdagelijks beleefd. En wat een respect hebben ze voor het kennen en kunnen van “hun duifjes”. Zonder GPS het hokje terugvinden van vele kilometers ver. Snelheden kunnen bereiken even snel als een auto op de snelweg. En vooral: Het uitdagende om het vertrouwen van een lievelingsduifje te winnen tot zij of hij op hun hoofdje komt zitten. Zelfs tijdens uiterst onbeheerste en luidruchtige momenten proberen dat de pluimenbol gelukzalig in de handjes blijft zitten of liggen. “Pff... juf daar moet je véél geduld voor hebben hoor!” En geduld is nu wel niet niet de sterkste kant van zo’n pagadders in deze “zapcultuur-tijden”. Alles moet flitsen en snel snel weer iets anders. 

Rondom het Ichtorduivenhok gebeurt dus op vrij regelmatige tijdstippen wel iets magisch. Wordt aan (w)onderwijs gedaan. Met nadruk op de bijgevoegde w. Het vak “gelukskunde” wordt wat realiteit. Rust wordt teruggevonden. Vertrouwen in eigen kunnen opgekrikt. Connectie tussen duif en kind - en omgekeerd - wordt gerealiseerd en gevoeld. Er wordt gelachen om de verdedigingstechnieken van de duifjes die verwoed voor hun territorium zorgen. Er wordt onderhandeld wie wat en wanneer mag en zal doen. Er wordt vooral “persoonlijk beleefd”. Sommige kids gaan even afzonderlijk zitten met hun duifje en anderen willen hun trots delen… Voor elk wat wils. Kinderen leren er op hun manier en op hun tempo de duifjes “lezen”. Ze leren gedragingen en reacties herkennen en leren er uit. “Kijk eens juf, mijn duifje doet dit en mijn duifje dat…” En inderdaad: Ik sta er bij en observeer en absorbeer de sfeer. Soms met geen pen te beschrijven. Daar kunnen weinig andere pedagogische momenten tegenop. En dan weet je: Onderwijs is niet het vullen van een emmer, maar het ontsteken van het vuur. Ik kan W.B. Yeats enkel maar bijtreden.

Mijn beoogde doelen zijn tot op heden bereikt. Mijn eigen duivenplezier kunnen en mogen delen. Telkens een groepje dolenthousiaste kids en hun familie respect bijbrengen voor het onnoemelijke waartoe pluimenbollen in staat zijn. Zelf eens aan de lijve ondervinden dat het een aangehouden inzet vereist om die levende wezentjes dagelijks te verzorgen. Net zoals een duivenliefhebber dit moet doen. En niet altijd alles lukt zoals je het vooropgesteld had. Er komt een duifje niet binnen, blijft koppig zitten... Doet net niet wat de kinderen verwachten enz. Maar de vreugde is des te groter wanneer na geduldig wachten, alles terug in orde komt! Inzet loont en wachten wordt soms beloond!

Ik laat de kinderen dus eventjes “proeven” van het plezier die duifjes kunnen geven, die de duivensport kan geven. Nadien verwateren deze gevoelens wel weer. Daar ben ik me zeker van bewust. Is ook niet erg. Wat ze in dat ene jaartje beleefden, daar draait alles om! En ik weet wel zeker dat ze er heel wat van zullen onthouden. Dat de magie die de pluimenbollen hen schonken, zal blijven hangen en nu en dan terug eens hun harten zal verwarmen. Mooi toch?

Een stukje duivenliefde zal blijven… een heel klein stukje maar… Maar dat is meer dan voldoende. Want lesgeven is een zaak van het hart. En harten werden en worden mede dankzij de pluimenbollen geraakt. Telkens weer...

Kommentare

WAW !

KEI-COOL DAT WIJ OP DE BEROEMDE PIPA-DUIVENSITE MOGEN PRONKEN MET ONZE DUIFJES.
TOF DAT JUF ERVOOR GEZORGD HEEFT DAT WIJ ER ALLEMAAL OP STAAN MAAR ZE IS WEL
ONZE DUIFJES VERGETEN, ER STAAN ER MAAR ENKELEN VAN DE 25 OP ! FOEI!
WE ZIEN ZE ALLEMAAL GRAAG HOOR! EN WE HEBBEN ALLEN ONZE VOORKEUR-DUIFJES.
TIJDENS DE LESSEN ZIEN WE ZE SOMS TRAINEN EN DAN DOET DE JUF DE LAMELLEN
DICHT ZODAT WE GOED KUNNEN BLIJVEN OPLETTEN.
NU ZITTEN DE 5 KLEINTJES BUITEN EN OEI ZE ZITTEN OP DE SCHOORSTEEN VAN EEN HOOG HUIS.

DIT WEEKEND WORDT HET DUIVENHOK IN KERSTSFEER VERSIERD , ER STAAN AL BOMEN KLAAR EN
NATUURLIJK OOK STRAKS WEER ONZE DUIF MET ALLEMAAL LICHTJES HEEL HOOG BOVEN HET HOK Idea

KIJK NA DIT WEEKEND MAAR GOED ALS JE PASSEERT HOOR
ZOVEEL LAMPEN
ONZE DUIFJES ZIJN VAN NIKS OF NIEMAND BANG
ZELFS NIET VAN DE JUF Laughing

TOT LATER
EN ZO FIJN DAT JULLIE NU ENS KUNNEN ZIEN HOEVEEL PLEZIER WE HIER BELEVEN
MET ONZE DUIFJES
DE FOTO'S TONEN DAAR EEN BEETJE VAN Rolling Eyes

EN IN 2014 DOEN WE MET ENKELE DOFFERS MEE AAN WEDSTRIJDEN HOOR
WACHT MAAR !

JUF IS AAN HET KWEKEN (met haar duifjes thuis )
JULLIE OOK ? Confused:

WE WENSEN JULLIE VEEL MOOIE EN LEUKE DUIFJES Very Happy

groetjes van de Ichtorkids
en juf doet jullie allemaal OOK de groetjes
DAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAG