Sportiviteit is vaak ver te zoeken in onze duivensport!

Ook de jeugdige liefhebber Jens Morthier ondervond tot zijn spijt wat het woordje ‘sportiviteit’ in de ogen van sommige sportgenoten betekend.

Wat is er juist gebeurd? Wel, na een dagelijkse trainingsbeurt ontbrak er gisteren bij het binnenroepen van de jonge duiven welgeteld 1 duifje op het appel. Kan gebeuren, niks mis mee. Als het duifje in kwestie niet te ver afgedwaald is, zal het zijn hokje wel terugvinden, dacht Jens. En inderdaad, zo geschiedde! In de namiddag was het duifje terug op zijn hokje. Maar wat merkte Jens meteen op? Het duifje was de staart uitgetrokken, en ook het plastic knijpringetje was van zijn pootje verwijderd. Het was dus ergens binnen gelopen, zoveel was duidelijk. De jonge duiven van Jens Mortier zijn nochtans allen gestempeld met het telefoonnummer in de vleugel. Bellen was voor de liefhebber in kwestie, waar het duifje binnen gelopen was, blijkbaar te veel gevraagd. Hij ontdeed het liever van zijn knijpring, en trok het daarenboven ook nog de staart uit! Jens wenste in ieder geval deze liefhebber (?) via deze weg te bedanken voor zijn sportiviteit!

Kijk, ik denk dat we het er met ons allen over eens zijn dat onze duivensport een sterk dalende trend vertoond, en dat het verduiveld moeilijk is om nog nieuwe leden aan te werven. Wat sommigen blijkbaar nog altijd niet goed beseffen, is dat ze daar een groot deel zelf mee voor verantwoordelijk zijn. Als we onze duivensport naar de buitenwereld toe nog enig positief imago willen aanmeten, of een positieve uitstraling willen geven, in de hoop zo mensen misschien warm te maken voor onze sport, kunnen we dergelijke daden (zoals hierboven) missen als kiespijn. Daarmee bewijst de dader zichzelf, maar vooral onze duivensport, zeker geen dienst. Als het dan al te veel gevraagd was om een simpel ‘belletje’ te geven aan de eigenaar, had hij op zijn minst nog de sportiviteit kunnen hebben om het duifje gewoon terug de vrijheid te geven. Zelfs dat was blijkbaar te veel gevraagd. Liever het duifje de staart uittrekken zodat de eigenaar er de eerstkomende 3 à 4 weken ook niet echt veel kan mee aanvangen. Is zo iemand nog langer de naam ‘duivenliefhebber’ waardig? Jaloezie, egoïsme en eigenbelang. Noem het gerust het grootste bedje waarin onze duivensport ziek is, en één van de oorzaken van de dreigende teloorgang van onze sport.

Gelukkig zijn er ook nog vele anderen. De zon schijnt immers voor iedereen, en wat is er mooier aan onze duivensport dan elkaar met sportieve middelen en op een sportieve manier te bekampen. Onze duifjes naar hun top proberen brengen, en dan in het weekend op de vluchten elkaar bekampen op het scherp van de snee, en… dat de beste moge winnen! Nederig blijven bij winst en sportief in het verlies, maar vooral de eer geven aan wie hem toekomt. Het kost niks, alleen een heel simpele felicitatie of proficiat! Is dat niet de boodschap die we met zijn allen moeten uitdragen? Laat dat aan het begin van het sportseizoen 2013, dat vanaf nu toch wel volop uit de startblokken zal schieten, een uitdaging zijn voor alle duivenliefhebbers, die naam waardig!