Search

Vangramberen Louis ten voeten uit... "Exclusiviteit is onze specialiteit"


Louis Vangramberen


Niets is zo moeilijk als over voor een verslaggever om een kopij te leveren over een vriend welke je al jaren kent en waar je al heel wat mee beleefd hebt. We gaan het er toch op wagen, éénvoudig zal het niet zijn vooral al om het feit dat de figuur Louis Vangramberen niet zo maar éénvoudig weg te plaatsen is in één vast omlijnd plaatje.

Hoge bomen vangen veel wind een gezegde dat je Louis niet moet leren. Als duivenreporter, oproeper en duivenmelker weet hij als geen ander wat er reilt en zeilt in de vaderlandse en internationale duivensport. Door de jaren heen wist hij een omvangrijk netwerk van kontakten uit te bouwen om “U” tegen te zeggen. Niet dat de reacties altijd zo positief zijn of waren, maar daar waar Louis stopt zijn er weinig deuren die gesloten blijven. In feite het beste bewijs dat hoe controversieel de figuur Vangramberen in de duivensport hoe dan ook mag wezen, hij ontegensprekelijk een meerwaarde gaf aan de duivensport en er een aparte plaats inneemt.

Ooit omschreven als de “Michel Verschueren “ van de duivenliefhebberij heeft Louis Vangramberen een duidelijke visie op de evolutie die de duivensport ontegensprekelijk doormaakte de laatste decenia. Begenadigd met een gezonde portie aan duivenverstand weet hij als géén één bepaalde situaties in te schatten en tot hun ware proporties te herleiden. Een gave die hem in staat stelde te overleven in dat ach soms zo woelig duivenwereldje. Hoe ouder je wordt hoe meer je moeite krijgt met het gegeven dat de verpakking belangrijker wordt dan de inhoud aldus onze gastheer. Het noodzakelijk evenwicht tussen beiden komt met de dag onder zwaardere druk te staan. Als publiek persoon is Louis zich meer dan bewust van het feit hoe belangrijk het is te weten wat je zegt alsook de manier waarop men het overbrengt. Vandaar dit, gesprek of een interview dat Louis nog nooit ten beste gaf. Van de ene one-liner naar de andere, keep it simpel, of een gesprek op zijn Stevaerts’ geschoeid.

Van de duivenmicrobe gebeten.
Geboren onder de kerktoren van het Hagelandse Binkom, een kleine landelijke gemeente zoals er dertien in een dozijn zijn, ontpopte Louis zich als oudste van een kroostrijk gezin tot een waar natuurkind. Veel boekenwijsheid bleek al gauw niet aan hem besteed te zijn. De bossen, de weilanden, hagen en diepe straten, in overvloed aanwezig in het Hageland, waren zijn ding. Alhoewel niet geboren in een echt duivennest kwam Louis reeds op vrij jeugdige leeftijd in aanraking met de duivenmelkerij. Zo verzorgde hij de duiven van een buurman en toen deze ziek werd en na een tijdje het heden voor het eeuwige inleverde, kreeg Louis een gans duivenbestand in de schoot geworpen. Onder de Boomse pannen van het ouderlijk huis werd een hokje bijééngeslagen meer kun je het niet noemen aldus onze gesprekspartner maar ja je moet ergens beginnen.
Na zijn huwelijk met Josée vond Louis zijn stek in het Leuvense Kessel-Lo aan de voet van de Kesselse Bergen, jarenlang tijdens het paasweekeinde het decor van legendarische motorcrosswedstrijden betwist door levende legendes zoals een Joel Robert, Jef Theeuwissen en andere Robert Decosters.
Een eigen duiventil werd opgetrokken. Niet zonder succes overigens want algauw ontwikkelde de kolonie Vangramberen zich tot een van de smaakmakers van het lokaal duivengebeuren. Een zekere nationale overwinning uit Limoges ging verloren omdat Louis vast gekluisterd zat aan het Tv-toestel om toch maar niets te missen van de laatste kilometers van een zoveelste heroïsch gevecht geleverd op de flanken van de één of andere Alpenreus. De wielrennerij zat toen reeds bij hem ingebakken en laat hem tot heden te dagen nog altijd niet los. Nog steeds weet hij begeesterd te spreken over de radiouitzendingen verslagen in de opperbeste traditie van een Luc Vanrenne en een Louis Thijs, mannen die als geen één de prestaties aan de hand van een begeesterende woordenschat zo voor de ogen konden toveren.

Wijlen Stan Raemakers, zijn voorbeeld
Iedere sporttak heeft zijn voorbeeldfiguren en in de duivensport liep Louis er ook één tegen het lijf in de persoon van wijlen Stan Raeymakers, ook een duivenmelker in hart en nieren welke duivensport doceerde aan de Antwerpse Halve Fond Hogeschool. De Stan was zijn voorbeeld doch ook een vriend voor het leven en na al die jaren die over zijn vroeg tijdig afscheid gingen, krijgt Louis nog steeds een brok in de keel. Wat je diep treft doet eeuwig pijn het mag nog zolang geleden zijn, een kwetsend woord een groot verdriet wat je diep treft vergeet je niet. Een andere pijnlijke mijlpaal was het afsterven van zijn jongste broer Luc een aantal jaren geleden. Het was ooit de bedoeling de duivenwereld als de “Vangramberen brothers” te bestormen maar het heeft niet mogen zijn. Ondertussen had Louis zijn succesvolle kolonie van de hand gedaan omwille van familiale en professionele redenen want als baas van het gekend duivenlokaal “het Kasteeltje” midden centrum Begijnendijk was het van ‘s morgens tot s’avonds werken en was er niet veel tijd over om nog actief en zelfstandig de duivensport te beoefenen. Tussendoor was hij Voorzitter van de Cureghemse wielerploeg en schuimde gans Belgie hierdoor af, geen plekje op het Belgisch grondgebied is hem vreemd, een wetenschap die hem heden te dagen nog goed van pas komt als verslaggever bij het afschuimen van de nationale winnaars tijdens het sportseizoen.
Doch zoals steeds kruipt het beestje waar het niet laten en kan en samen met Jokke Van Roosendael werd er jarenlang tandem gevormd. Het winnen van de gouden vleugel uit Barcelona (duivinnen) & 1st Nationaal Bourges duivinnen … was ongetwijfeld het hoogtepunt onder zo velen. Hun samengaan kende bij de verhuizing van Jokke een einde doch de vriendschapsbanden blijven bestaan. Vangramberen is een winner in hart en nieren en half werk in de duivensport is gelijk aan verliezen een woord dat nooit in zijn woordenboek zal opgenomen worden.


De ultieme hallucinatie: Witte duiven in en rond het Kremlin
Steeds open voor nieuwe uitdagingen, ontdekte Louis bij toeval een waar gat in de markt. Zijn ingebakken commerciële aard gaf aan dat in het kweken van witte reisduiven muziek zat. Het werd een symfonie. Uit rassige duiven van o.m. Louis Vander Wielen, Pierrre Vercamst, Sonia Vander Maelen, wijlen JP Hanssen en Frans Igo werd de ondertussen wereldvermaarde White Pigeonsfarm gedistilleerd. Ondertussen luistert hij samen met zijn vrouw, dochter Karen en schoonzoon Frank Scherens menige trouwpartij op met het symbolisch lossen van witte duiven. In tegenstelling met wat nog velen denken, gaat het hier dus niet om sierduiven maar wel degelijk om reis- of sportduiven. Het is immers ondenkbaar en onmogelijk witte sierduiven in te schakelen gezien deze slecht over een ontoereikend oriëntatievermogen beschikken om naar hun hok terug te keren en zouden steevast na enkele dagen van ontbering een zekere dood sterven. De reisduiven ondertussen ingeschreven op naam van Frank en Karen beschikken ontegensprekelijk over een hoog ontwikkeld oriënteringsvermogen dat daarenboven door dagelijkse training en verkenningstochten voordurend wordt aangescherpt. Dermate zelfs dat bepaalde hokken in zowel binnen-en buitenland overwegend hun succes danken aan de klasvolle wit gekleurde sportduiven. De kleur van de reisduif zegt inderdaad helemaal niets omtrent haar interistieke waarde en kwaliteiten. Deze kunnen enkel achterhaald worden door ze te spelen. Wie het nog niet wist, Duitsland ligt aan de voeten voor de Witte atleten terwijl het Verre Oosten ondertussen ook de weg Begijnendijk heeft ontdekt. Duidt een land aan op de wereldkaart en je kan er donders op wedden dat er witte duiven van de Begijnendijkse White Racing Pigeon farm er mee het mooie weer maken. “Onmogelijk” kent Louis niet en je zou het misschien wel niet geloven maar door het recentelijk exporteren van een koppel witte duiven naar Moskou krijgt de ultieme hallucinatie van Louis stilaan vorm namelijk witte duiven rond het Kremlin. Dromen zijn niet altijd bedrog immers bij Louis is ieder dag weer een avontuur.Sinds een paar maanden is Begijnendijk verstoken van het fascinerend beeld wanneer de sneeuwwitte kolonie ‘s morgens en s’ avonds hun lijntjes trekken in het plaatselijk luchtruim. Dit voorrecht hebben sinds enkele maanden de inwoners van Pietrain, een ontiegelijk klein dorpje in Waals-Brabant.



Nieuwe opstart van “The White Pigeon Farm” in de Wallonie
Velen onder U, ik zal zeker niet de eerste en de laatste zijn, zullen zich afvragen wat de Vangramberen bezielt om heel zijn hebben en houden neer te poten in dat onooglijk gehucht van de gemeente Geldenaken of beter Jodoigne, gelegen juist over de taalgrens. De verkoop en de afbraak van zijn eigendom het Kasteeltje maken het mogelijk dat Louis en de familie een nieuwe uitdaging aangaan namelijk het heropstarten van een nieuwe nog indrukwekkender ogende White Pigeon farm of “la ferme des pigeons blancs”. Louis kennende, zal hij vlug zijn draai gevonden hebben en als het op charmeren aankomt weet Louis wel van aanpakken. De taal van Voltaire lijkt geen obstakel en van “n Qui en ’n bonjour” wordt ge niet armer, integendeel en bovendien als nog één van die echte laatste Belgen ziet Louis er echt naar uit om ook in het Walenland zijn stekkie op te eisen.


PIETRAIN’S
De allernieuwste uitdaging, de zoveelste in de rij.
Stilstaan is achteruitgaan, een duivenaxioma dat reeds decennia lang nog steeds geldt. De reeds aangehaalde heropstart van de “White Pigeons Farm” loopt op wieltjes. Vele stamduiven alsook een niet onaardig aantal jonge witte duiven werden tijdig verkast. Achter de nieuwe woonst zullen binnen de korst mogelijke tijd de nieuwe hokaccomodatie worden opgetrokken waar naast de typische witte reisduiven ook plaats werd ingeruimd voor nieuw initiatief inzake de verdere uitbouw van het kwekersbestand, in één woord, een zoveelste gouden zet van meester “Louis “ himself.
Pietrain op de wereldkaart zetten zit er dit maal niet in gezien dit kleine dorp reeds wereldvermaardheid kent in de wereld van varkenskwekerij. Het Pétrainvarken wordt gekenmerkt door een bont haarkleed bezaaid met onregelmatige vlekken soms ris getint in de haren. Zowel de schouders, rug en lenden worden gekenmerkt door een opvallende spiermassa allemaal kenmerken die ook in de duivensport niet onbelangrijk zijn. U voelt ons al aankomen. Het type van duif had Louis reeds met zijn sneeuwwitte duiven onder de pannen nu kwam erop aan de juiste kruising te vinden om een zwart wit gevlekte duif te kweken. De pedigrees werden uit de kast gehaald en na veel wikken en wegen werd op basis van de afstammingsgegevens een aantal experimentele koppels samengezet. Om het zwart pigment in het verderkleed te krijgen werd in eerste instantie opnieuw teruggegrepen naar veelzijdige “Raeymackers-duif” met een kleinzoon uit de fameuze Foster (zwarte duiver) gekoppeld aan afstammelingen de Zwarte Panterlijn van het Oostakkers mirakelhok “Verstraete Raoul & Xavier (via Slaets Alfons) in combinatie met de Hollandse grootheden Eierkamp basis Black Laybel (via een groot Duits kampioenenhok).
Het wit gedeelte van de typische “Pietrainschakering” werd voor rekening genomen door de eigen stamvorming Witte Koning (Louis Van Der Wielen-Boortmeerbeek) en de Witte Albert (Combinatie Van Roosedael-Vangramberen). Het leek wel het zoeken van een naald in een hooiberg. Het werd bang afwachten doch het bleek een schot in de roos. De “Pietrainduif” een creatie Louis Vangramberen was een feit en is een zoveelste succesnummer in Louis rijke duivencarrièrre. Het beste bewijs hiervan is het feit dat onze Duitse & Amerikaanse collega’s duivenmelkers er niet genoeg van krijgen van deze prestatieduiven in een onuitgegeven kleedje.

Een familieman bij uitstek.
In het voorjaar van 2005 werd de familie Vangramberen uitgebreid. Karen en Kim, de oogappels van Louis en zijn José deden aan gezinsuitbreiding en de rol van grootvader wordt momenteel met verve waargenomen. Twee kolen van meisjes “ Ella” en “Axelle” eisen hun deel van Louis ‘ aandacht op. Louis zou Louis niet zijn moest het al niet aan het plannen zijn. Ze moeten aan sport doen, ze mogen zelfs kiezen, wel te verstaan tussen ’n velo, ’n voetbal en een duivenkot. Wat ze kiezen doet er niet toe als ze er maar voor gaan en Louis kennende een stille wenk doet veel. Wedden dat er een toekomstige “ La colonie des petites- filles de Louis Vangramberen ” reeds nu stilaan op de rails wordt gezet.