Williams Byron & Maureen, Louisiana USA (2008)

 
BYRON EN MAUREEN (‘MO') WILLIAMS Slidell,
Louisiana USA (2008)

Door mijn nieuwe site, die bij “PiPa” gepubliceerd werd, kwam ik contact met veel Amerikaanse hokken en van hieruit kwam de vraag of ik niet eens een stukje wilde schrijven over het Amerikaanse duivenspel. Maar omdat ik hun spel niet van dicht bij had meegemaakt vond ik dat toch wel wat moeilijk. Tot dat ik ‘Mo' leerde kennen en zij graag alle informatie wilde toesturen en zodoende heb ik haar hok als doorsnee Amerikaans hok gebruikt voor deze reportage.Ook omdat hun hok bij een grote plaats ligt en hierdoor meer spel mogelijkheden zijn, want de meeste hokken in Amerika liggen te ver uit elkaar om vereniging spel mogelijk te maken en zij kunnen dan alleen aan de éénhok races meedoen. Maar omdat Slidell vlak bij New-Orleans ligt, hebben ze hier wel de mogelijkheid voor vereniging spel.
In Amerika zijn de éénhok races de grote trekpleister en kunnen er enorme bedragen gewonnen worden. Grote farms, die alleen maar duiven kweken voor deze races en als liefhebber hoef je niet eens duiven te hebben om hieraan mee te doen, je koopt hier en daar enkele duiven, die je dan inzet op deze één hok races.
In het weekend van deze races komen de mensen van overal vandaan met kampers en caravans en is het één groot feest met barbecue, televisie uitzending, sponsors, muziek enz. Als liefhebber kun je dan ook niet met je oude duiven spelen en hieruit wordt alleen gekweekt Het testen van je kweekkoppels valt of staat met de resultaten van deze races of het zelf veelvuldig weg brengen van de jonge duiven en dan op deze resultaten de kwekers samenstellen. Slidell is een klein plaatsje aan de overkant van de baai van New-Orleans in de staat Louisiana en hier hebben de Williams hun prachtige hokken neer gezet. De hokken zijn omgeven door Palmbomen, vandaar de naam “THE GRAND PALMS PIGEONS RESORT” en aan ruimte is hier geen gebrek. Door mijn site ben ik in contact gekomen met Maureen, die onder de naam “Mo”. de correspondentie afhandelt en ook leerzame en interessante artikelen schrijft op haar site. Mo is pas na de brand en de orkaan “Catharina”, zich 100% met de duiven gaan bezig houden en direct gingen de resultaten met sprongen vooruit.

De Story :
Byron heeft al van jongs af aan duiven en hij heeft het spel van zijn vader geleerd en als bij zoveel liefhebbers met wisselend succes, want door werk en het gezin leven was er niet altijd de nodige aandacht voor de duiven. Met zijn oude soort haalde hij wel prachtige overwinningen, zo won hij de Dixie Soutern Convention Race, de Mardis Gras Classic, 1e Asduif, Hall of Fame Bird (meest beroemde duif), kampioen hok en duif van het jaar. Dit met zijn oude soort de “Busschaerdts” via Charlie Barbiere, duiven die er altijd waren. Maar in 2005 kwam de orkaan “Catharina” en verloor Byron, op twee na, al zijn duiven. Slidell was geëvacueerd en na twee weken mocht men pas weer terug keren en de ravage was enorm. Twee duifjes vlogen rond en dit waren laatkomers van een vlucht voor de ramp. Men moest helemaal opnieuw beginnen en omdat Mo zo met haar man te doen had na deze ramp, werd de afspraak gemaakt dat zij zich ook voor 100% voor de duiven zou inzetten. Hier en daar werden duiven bijgehaald en er kwam ook veel hulp van melkers uit de omgeving, die duiven schonken aan het ramp gebied, want Byron was natuurlijk niet de enige die al zijn duiven verloren had. Maar binnen drie maanden, greep het noodlot weer toe, Mo en Byron waren net naar bed, toen de buren kwamen aanbellen, dat hun nieuwe hok in brand stond. Omdat er nog niet overal elektriciteit was, werd er met gasflessen gewerkt en één van deze flessen was in brand geraakt en ontploft en daarna alle andere flessen. Weer een ravage, alle duiven dood en het hok tot aan de grond toe afgebrand. De moed en motivatie waren weg bij Byron en voor hem was dit het einde van de sport. Maar toen gebeurde er iets ongelooflijks, het plaatselijke krantennieuws verspreide zich over heel Amerika en van alle kanten werd er hulp aangeboden en dan zie je hoe de saamhorigheid onder de liefhebbers kan zijn en dit is ook duivensport! Met behulp van al zijn duiven vrienden werd er een enorm mooi en professioneel hok neergezet en vanuit heel Amerika kwamen er duiven uit de beste kwekers naar zijn hok. Uit dankbaarheid heeft Mo de hele story op haar site gezet en het vooraanstaande tijdschrift “Racing-Pigeon-Digest” heeft er in 2006 een heel artikel aan geweid en dit artikel staat ook op haar site.

In 2006 is men weer voorzichtig met de jonge duiven gaan vliegen en de resultaten waren boven verwachting en in 2007 zijn ze zelfs zeer goed te noemen. Mo is de hok manager, verzorgd de jonge duiven , de duivinnen en de kwekers en vliegt hier ook mee. Haar favoriete spel is toch wel de geldraces met jonge duiven,(inleg $ 20 tot $1000 per duif), hier heeft ze de kans zich te meten met de beste hokken van Amerika en de kansen zijn voor een ieder gelijk, daarnaast het vereniging spel en races met de duivinnen . De duiven worden een paar maal per week getraind op 20 miles, maar dit jaar wil ze verder gaan en meer trainen. Ook de administratie, inkoop en verkoop van duiven is haar taak en de prestaties van de verkochte duiven (meestal voor de Money races) worden precies bijgehouden en hier maken ze ook veel reclame mee en haar jonge duiven worden dan ook naar alle Staten verkocht. Byron vliegt met de oude doffers in “The Greater New –Orléans Combine”, dus de hele omgeving van Orléans.
De samen werking van man vrouw wordt hier tot in de perfectie nagestreefd en de resultaten zijn er dan ook naar. Maar ook de kinderen doen enthousiast mee, daarom is er ook voor de naam “Williams Family Loft “ gekozen. (W.F.L.) Maar Mo doet ook veel promotie werk, als secretaresse van de club, gaat zij scholen langs en geeft voordrachten over de duiven en het spel en zij nodigt de scholieren met hun ouders uit voor rondleidingen op hun hokken, schrijft voor de plaatselijke kranten over haar duiven enz. enz. Want ook hier vergrijst de sport. Er wordt ingekorfd in Slidell, de limiet is 25 duiven per hok en de voorzitter haalt de duiven op, bij alle verenigingen en vertrekt dan naar de lossing plaats, Zij constateren ook elektronisch en de procedure gaat net als bij ons.
De vluchten zijn gecombineerde, een A en een B races, bv. een A vlucht op 300 miles. en een B vlucht van 100 miles. met een verschil van lossingtijd, van een uur.( aantal duiven varieert tussen 250 en 800 )
Voor jonge vogels hebben ze doorgaans een seizoen van tien weken met afstanden tussen de 100 miles en 350 miles (160 km en 563 km) Voor oude duiven ook een seizoen van tien weken en deze afstanden zijn 200 miles – 600 miles (320 km – 965 km) De favoriete afstanden van Mo en Byron liggen tussen de 300 miles – 400 miles. Ook bij de Williams is het één groot feest als de duiven thuis komen, familie, kennissen, supporters, iedereen komt kijken en blijft mee eten van de traditionele Cajun maaltijden die Mo (zelf een Cajun) klaar maakt zoals Gumbo, krab, gerookte garnalen en kreeft. Dit met de plaatselijke Blues en Cajun muziek, zwoele warme avonden, een overwinning en het feest is compleet geslaagd.

De duiven nu, zijn van veel verschillende hokken (gekregen na de brand) en moeten zich nog gaan bewijzen. Enkele springen er al uit vooral de G.F.L duiven (Ganus Family Loft), Mike Ganus importeert veel goede duiven uit Europa en koopt in Amerika zoveel mogelijk asduiven op en de jonge worden door heel Amerika verkocht met zeer veel succes. Wat mij wel opviel, is dat veel hokken in de USA met duivenrassen reclame maken, die bij ons al in de geschiedenis boeken staan. (zuivere Huyskens v.Riel, zuivere De Vriends, zuivere Bricoux, zuivere Sions en zuivere Hofkens) Een duif invoeren is een kostbare geschiedenis omdat ze in Amerika eerst in quarantaine moeten.

Enkele duiven die het erg goed doen zijn:
“HOOT” 07-Wfl-730 1e As duif en Kampioenduif van het jaar, maar Williams Loft hadden ook de 3e, 5e, 7e, 9e, 10e,12e enz. bij de kampioensduiven.
“ KAREN BLUE” 07-Slidell-500 3e Asduif met de 2e, 1e en 3e prijs
“DARLA” 07-Wfl-746
Zij won het grote geld in de Money Races “Chandler – Challenge” door twee maal als 1e te eindigen
“AVIATRIX” AU-07-Wfl-727
“FEARLESS” AU-07-Wfl-711 –DC
“ESCALADY” AU-07-Wfl-701-BBWFT

Enkele uitslagen:
16/9…100 miles A-race 12e, 13e B-races 8e, 10e, 11e, 12e 23/9…100 miles A- race 5e, 6e, 7e B- race 1e ,2e ,4e ,6e
6/10…200 miles A-race 1e , 2e ,3e 4e ,5e 6e ,7e, 8e ,9e , 10e B- race 3e ,4e ,5e , 6e.
20/10..100 miles A-race 1e ,2e ,3e, 4e, 5e, 12e ,13e ,14e, 15e . B-race 1e ,10e ,11e ,12e ,13e .
10/11..200 miles A-race 1e ,2e ,5e , 6e . B-race 1e ,2e, 3e ,4e, 5e .
17/11..350 miles final race 2e ,3e ,4e, 5e , 8e .
1e Place in Average Speed
1e Place - Champion Bird of the Year
2e Place (only 4 points behind) – Loft of the Year

Results “MO” en haar duivinnen:
A en B races
Week 1- 1e,6e, 23e en 24e 200 miles
Week 2 - 7e ,8e ,40e ,41e 200 miles
Week 3 - 14e ,15e ,52e .64e ,66e ,67e 300 miles
Week 4 - 1e ,16e ,17e 200 miles
Week 5 - 1e ,3e ,14e , 44e ,46e , 300 miles
Week 6 - 6e , 46 400 miles
Week 7 - 6e, 11e ,12e . 200 miles
Het is meerdere keren voor gekomen dat Mo met haar duivinnen Byron voor zat in de races voor oude duiven.

De hokken
Met de hulp en materiaal van veel liefhebbers is er een groot professioneel (Amerikaans) hok gebouwd. Het is een L – L-vormig hok, 2.40 m. breed en 14.6 m. lang en met drie afdelingen, één voor de kwekers (45 koppels), één voor de oude duiven en één voor de jonge duiven ( ongeveer 100 stuks) Dit jaar is er een hok bij gezet aan de achterkant voor de duivinnen van Mo. Het hok is aangepast aan het vochtige warme klimaat van de Mississippi Delta, gaas voor de bovenste ramen en een mechanische ventilatie over de vloeren van het hok (onder de houten roosters) met plexi glas worden 's-Winters, met nog meer vocht, deze ramen afgesloten. Een goede ventilatie is net als bij ons, vaak een groot probleem en hier is het zoeken naar de beste situatie, volgens Byron.
Op veel hokken in Amerika zie je vaste, grote doorlopende spoetniks, waar de duiven de hele dag in kunnen vertoeven, zoiets als rennen voor de hokken bij ons. De ramen zijn wat kleiner dan bij ons om te grote warmte, te voorkomen. Vaak kom je hokken tegen zonder vloer, dus alleen roosters als vloer, dit voor een nog betere verluchting. Dan praat ik wel over de hokken in warmere streken Het plafond heeft Byron ook verlaagd en met schuiven kan hij zo de verluchting en warmte regelen, eigenlijk net zoals bij ons.

Het Voeren
Ik zie niet veel verschil, de eerste twee dagen wordt er licht gevoerd met een speciale mix en de laatste dagen voor de inkorving een zwaardere mix. Ook wordt er een soort snoepzaad bijgevoerd, met wat gebroken pinda's. In het water komen ook soms wat vitaminen en een 1-2-3 mix, volgens mij een vitamine ontsmetting middel.
Medicijnen worden alleen gegeven als de duiven daadwerkelijk ziek zijn en de dierenarts dit voorschrijft, sommige entingen zijn net als bij ons verplicht. Ik hoop dat men door deze reportage een duidelijk beeld verkregen heeft, hoe men in Amerika de duivensport beoefent.