Het duivenvoer: gerst, mais, dary, tarwe

De granen worden over het algemeen graag gegeten, ze zijn eerder arm aan eiwitten die daarenboven nog van een mindere kwaliteit zijn. De  granen zijn niet vitaminerijk, ze zijn doorgaans arm aan vitamine A, bevatten praktisch gezien geen vitamine D, ze hebben wel tamelijk wat aan vitamine BI en E, maar ze zijn daarentegen arm aan de vitamine B2. Ze zijn niet rijk aan fosfor en zeer arm aan calcium. De energierijkste en de belangrijkste granen voor de voeding zijn mais en tarwe.

Gerst

In tegenstelling tot sommige kollega.s noem ik gerst geen duiveneten, toch niet voor de kweek en ook niet voor tijdens het seizoen. Het kan wel dienstig zijn als afvoerbuis onmiddellijk na de vlucht en als licht verteerbaar element tijdens de winter. Van waar dit meningsverschil?
Gerst bevat tamelijk veel ruwe celstof, de duiven eten het dan ook niet graag of niet zo graag als andere granen. De ruwe celstof is  onverteerbaar voor duiven en dit ziet men ten andere zeer duidelijk in het mest als men er ruim veel van toedient. De vezels ziet men met het  blote oog en vooral deze van de baarden kleven overduidelijk in de uitwerpselen, ze worden onverteerd uitgescheiden. Afgezien van zijn ruwe celstof is gerst ook niet rijk aan andere voedende bestanddelen. Zijn eiwit is biologisch arm, gerst bevat zeer weinig vet en het ontbreekt ook aan vitamine A. Gerst bevat slechts 75  energiewaarde van mais van tweede keuze. Het is bovendien bewezen dat bij toevoeging van meer dan 15  gerst aan de kweekduiven, de groei van de jongen vertraagd wordt. Duiven die te veel gerst kregen tijdens de winter en die meer dan de  geciteerde 15  te azen kregen, brengen geen schone jongen groot. Weduwduivinnen die overtollig veel gerst krijgen worden kortademig, dempig, ze hebben moeilijkheden met de leg wanneer ze niet voortijdig op een goede kweekmengeling worden vergast.

Gerst vermindert wel de aanwezigheid van trichomonas om de goede reden dat dit zelfs voor deze nog niet goed genoeg is om zich te ontwikkelen. Met de moderne bestrijdingsmiddelen tegen deze ziekte heeft het overtollig gebruik van gerst geen zin meer. Het is, ook voor onze vitessers, aangewezen van de 10 niet te overschrijden tijdens de eerste dagen van de week. Mais en tarwe zijn betere granen voor onze  duivenvoeding.

Mais

Mais is ontegensprekelijk een van de beste duivenvoeders, het is arm aan ruwe celstof, zeer verteerbaar en een van de rijkste aan vet van alle granen. Het wordt zeer graag gegeten in al zijn vormen, grootte en kleur. Het voornaamste is de hardheid. Mais moet rammelen van droogte.  Mais is wel armer aan eiwit, dat daarenboven nog minderwaardig is aan kwaliteit gezien het ontbreken van twee belangrijke aminozuren nl. trypotophaan en lysine die in een te geringe aanwezigheid voorhanden zijn. De verschillende soorten mais kennen weinig verschil inzake voedingswaarde, uitgezonderd dat de rode meer vitamine A bevat. Mais mag dan ook minstens 25  van het mengsel uitmaken.

Dary
Ook sorgho genaamd bevat wat meer eiwit dan mais, maar merkelijk minder vet. Voor de rest komt het in voedingswaarde overeen met mais en mag het ook voor 25  deel uitmaken van het duivenvoeder.

Rode dari (dary)

Tarwe
Tarwe wordt zeer graag door de duiven gegeten. Het is even goed als mais want al bevat het minder vet, toch is het rijker aan eiwit, dat echter biologisch niet beter is. Tarwe is bovendien rijk aan zwavel en daarom ten zeerste aanbevolen tijdens de rui. Tarwe mag echter nooit gegeven worden onmiddellijk na het oogsten omdat ze zogenaamd moet uitzweten. Bij mijn grootvader zaliger werd ze in een laag van  ongeveer 20 cm. op de zolder uitgespreid en regelmatig met een houten schop gekeerd vooraleer ze aan de duiven gegeven werd.
Tarwe mag gerust 25  uitmaken van het duivenvoer, meer is niet aan te bevelen omdat tarwe gemakkelijk aanvet. Dit laatste dan voor onze vitessers die het aanvetten moeten vermijden, maar daarentegen wel interessant om te weten voor onze fondmannen die van de tarwe
dankbaar gebruik kunnen maken om de duiven snel te laten rekupereren na een vlucht van moeilijke aard.