Guy FLANDRIN uit Helfaut (Pas de Calais)

Om over legendes te spreken in de duivensport, is het goed enkele voorwaarden te stellen. Het is een feit dat de editie 2005 alle ingredienten ter beschikking had. Ingredienten van een weinig verteerbare smaak voor vele hokken met talrijke verliezen, in aantal beperkt, maar niet van kwaliteit.
Natuurlijk spreken we van een Grote-Fond vlucht met alle risico's vandien.
We mogen echter niet verzwijgen de onbegrijpelijke houding van de organisatoren. Was het werkelijk verantwoord te lossen gezien de slechte voorspellingen van "Météo France". Na voorzichtigheid getoond te hebben gedurende drie dagen kon men tegen de logica in zo een bende duiven de vrijheid geven?
Sorry, maar ineens "Alles in orde om een lossing uit te voeren in de beste omstandigheden", kunnen we moeilijk geloven. Het risico was groot de duiven daarin te lossen. Gelukkig is de kwaliteit steeds beter en beter . Onze moderne duif is in staat zich daaraan aan te passen. We mogen echter niet uit het oog verliezen dat als de wedstrijd afgesloten wordt drie vierde van de vogels nog onderweg zijn, verzwakt door een lang verblijf in de mand en voor velen onmogelijk terug te vertrekken na verrast te zijn geweest door een onweer.

Onvermijdelijke vragen stellen zich. Waarom wordt drie lange dagen gewacht in de mist in plaats van te profiteren van het voordeel van het transport langs de weg..? We zouden begrijpen langs het spoor, maar langs de weg?? Een probleem van reglementen? Het is in de winter dat men moet praten over reglementen. Kon men over een reservelosplaats beschikken, of een eventuele terugkeer naar de lokalen in geval van een te lang verblijf... en dit sedert La Souterraine 2002 die nog vers in het geheugen ligt. We doorsnuffelden zonder succes het Nationaal sportreglement. Denk nu niet dat we een eitje te pellen hebben met de organisatoren. We doen alleen ons relaas tegenover onze lezers. De taak van de opdrachtgever tot lossen is ondankbaar en moeilijk, er zullen altijd ontevredenen zijn...Deze keer echter is het onbekwaamheid!

Dit mag ons niet afleiden van het voornaamste van deze reportage : de internationale winnaar Pau! Triomferen in dergelijk omstandigheden is gewoon magistraal.
"Ourasi I" van Guy Flandrin is in de legende getreden door een van de moeilijste vluchten van de laatste edities op zijn naam te schrijven. Een buitengewone duif was nodig om deze hindernisen te omzeilen en de moed niet op te geven..

Cocorico, cocorico et encore cocorico!
Het mooie verhaal van de liefde tussen de vlucht uit Pau en Frankrijk kent geen einde. Drie maal van de vier laatste edities zijn we verplicht geweest de grens over te steken om de internationale winnaars te gaan feliciteren. De laatste keer dat we afweken van deze regel was nog toen, door de vogelpest, de vlucht werd geschrapt.
In 2002 begaven we ons bij het charmante koppel Pierre en Sandrine Verove om er hun "Varenne" te vieren. Verleden jaar was het bij Frank Duquesnoy dat we het kleine duifje met Cattryse-Gorin origine moesten bewonderen. We mogen stellen dat de uitgave 2005 veel gelijkenis heeft met voorgaande want de duif van Flandrin heeft ook Gorinbloed in zijn edele aders. De vreugde bespreken van Guy Flandrin is onmogelijk. Hij hield niet op zijn geluk te uiten na de overwinning die zo zijn leven verandert.

Het is samen met zijn vader dat Guy begon in de duivensport. Bij het onverwachte en te vroege overlijden van zijn Pa nam hij de leiding van het hok over. Hij begon alleen te spelen in de omgeving van Blendecques. Hij wierp bijna de handdoek in de ring toen zijn volledige colonie werd gestolen. Het was een moeilijke periode, maar besloot toch fond en grote fond te gaan spelen. Het was in die periode dat een pure Hetru werd aangekocht uit de lijn van de "Saphir", dus ras Gorin. Er werd hard gekweekt maar Guy kreeg de indruk dat hij niet vorderde. Hij besloot de bijna totaliteit van zijn hok te verwijderen en juist op dit ogenblik verscheen zijn "012" op het toneel die meer dan uitblinker werd op de fondvluchten, voornamelijk uit Pau..In die periode bekwam hij een andere Gorin verkregen van een kleine liefhebber, Atzori en die hij koppelde met de nestzuster van de "012" die per mirakel ontsnapte aan de opruiming. Een gouden kopopel was geboren. Het is juist uit dit koppel dat de internationale winnaar Pau 2005 komt. Dit koppel wordt nooit meer gescheiden en alles wat eruit voortkomt, zowel duivers als duivinnen worden behouden.

480040/01, “Ourasi I”, winnaar internationaal Pau 2005
Deze prachtige blauwe duiver, zeer sterk in de hand, heeft een zwart, geel, rood oog precies als de Belgische vlag tenandere, oudere liefhebbers noemen dit een "Nationaal" oog., zeer levendig. Alhoewel hij een ring draagt van 2001 is hij wel degelijk van october 2003 uit het fameuse koppel hierboven beschreven.
In 2004 toonde hij al zijn kunnen door steeds als eerste van de groep aan te komen van de voorbereidende vluchten. Hij werd 5e/200 uit Montoire en nog 25e/406 uit Beauvais. Hij vloog verloren gedurende drie weken vanuit Brive en werd hetzelfde jaar niet meer gespeeld.
In 2005 toont hij al vlug zijn grote vorm. De 7e mei deed hij zijn eerste vlucht. Onmiddellijk 300 km en haalde de 16e/355 uit Chateaudun. De 21e mei werd de afstand verminderd en vliegt 23e/175 uit Val de Reuil. De 28e is hij 10e/242 uit Montoire. Vervolgens vliegt hij Limoges met een 835e/15606 maar behaalde lokaal slechts een klein prijsje. Toen ging hij naar Pau.
Het was toch de bedoeling, maar een week voor de inkorving stelde Guy vast dat zijn duiven aan coryza leden. Een natuurlijk product dat hij tijdens het internationaal festival in Doornik georganiseerd door "La Vie Colombophile" had gekocht bracht redding.

De vader van de laureaat Pau is de 404907/01 die aangekocht werd tijdens de verkoping Michel Atzori. Hij komt uit de 042877/93 die meermaals Barcelona vloog bij Atzori en die een afstammeling was van de 813690/91, duiver in bloedverwantschap met de “Saphir” Hetru (zoon en dochter van de “Saphir” samen gekoppeld) X de 613552/91, eigen dochtrer van de “Jules XI” van Richard Mersch uit Stree die toen gekoppeld was met een duivin van origine Vinois ’Ellezelles. De grootmoeder van de Pau komt van het hok Noyelle Vader en Zoon uit Ferfay en komt uit de fameuse “Dalton” ras Cattryse X dochter “Maradonna” Noyelle.

De moeder, hier vinden we de 502011/97, nestzuster van de “012” die de eerste echte goede duif was van het hok Flandrin. Deze "011/97” is een pure Hetru, verkregen in 1993 bij deze gekende franse liefhebber.
De vader van de “011/97” is de 658363/93 die voortkomt uit een broer van “Ursus”, nationaal winnaar en enige duif die dezelfde dag zijn hok bereikte uit Marseille X de 659088/84 uit de "Burgos” en “Diane”.
De moeder van de “011/97” komt uit een halfbroer van dezelfde "Ursus” X 636552/83, zuster van “Saphir”.

Een bijna klassieke methode...
Guy Flandrin richtte dus zijn colonie naar de grote fond gebaseerd op uitzonderlijk koppels. Talrijke broers en zusters van de Pau bevolken de hokken Flandrin waar het totaal weduwschap wordt beoefend...of beter gezegd een variante ervan. Alle duivinnen worden niet gespeeld.
De jongen worden bijna niet opgeleerd, vroeger wel. De jaarduiven moeten hun waarde tonen tot Saint-Vincent met verlate lossing. De oude worden opgeleerd met grote sprongen en beginnen op 300 km. Ze moeten 1000 à 1200 kilometer op de teller hebben alvorens naar de grote fond te trekken.i

Medische begeleiding, vaccin tegen paratyphus en paramyxo. Om de drie weken een blinde kuur tegen trico alleen tijdens het seizoen. Na het vluchtseizoen kweken de vliegers nog één jong en mogen dan broeden tot half januari. Dit is meestal het ogenblik dat de laatste slagpen valt.
Alles wordt nu gescheiden voor drie maanden en worden vervolgens twee maal gekoppeld gedurende een viertal dagen. Het nestjagen is pas begonnen als de duivinnen in de ren worden geplaatst waar ze leggen...
De gegeven mengeling tijdens het volledige seizoen is "4 seizoenen" van Natural die de goedkoopste is zegt Guy. Winter zomer is de bak steeds vol, zowel voor of na de vlucht.

Een liefhebber van de eenvoud
Wat is het aangenaam nog dergelijke mensen te mogen ontmoeten. Fondliefhebbers in hart en nieren die door hard werken prachtresultaten behalen.
Guy, 42 jaar, gemeentebediende heeft een lesje geleerd aan de mannen met de grote principes. We denken bijvoorbeeld aan zijn verplichte vluchten van twee uur die soms drie maal per dag worden herhaald.

De familie, de vrienden, vaste waarden en zo belangrijk voor onze gast van vandaag. Hij houdt eraan het eindeloze geduld te onderstrepen van zijn charmante echtgenote die zodoende toelaat zijn hobby ten volle uit te oefenen zonder enig verwijt..

Alweer een briljante internationale overwining die werd toegevoegd op de lijst van de franse duivenliefhebbers die kop en schouders bovenstaken in de laatste editie van Pau, nog gemakkelijker gemaakt door gunstige weersomstandigheden maar dat hun overheersing nog siert.