P.V. de Vredesduif - St. Philipsland (NL) schrijft in 1 jaar tijd 9 jeugdleden bij, die allemaal zelfstandig of in combinatie met elkaar met de duiven spelen.

P.V. de Vredesduif in St. Philipsland schrijft in 1 jaar tijd 9 jeugdleden bij, die allemaal zelfstandig of in combinatie met elkaar met de duiven spelen.

Als je dat leest dan denk je direct aan een verlate 1 april grap. Dit kan gewoon niet waar zijn. Verenigingen zijn al blij als ze één keer in de 9 jaar een jeugdlid in kunnen schrijven en dan zullen ze in St. Philipsland in één jaar tijd 9 jeugdleden toe kunnen voegen?? Kom nou, dat bestaat niet. En toch is het echt waar. 9 nieuwe leden. Niet gekunsteld om samen met Pa te vliegen of om de fondploeg op de naam van zoonlief te zetten, nee, gewoon 9 jongens tussen de 9 en 14 jaar die met de duiven zijn gaan spelen. Lees en huiver, maar vooral, doe er je voordeel mee als je je in wilt inspannen om de duivensport nog een toekomst te geven.

Het is een paar jaar geleden dat  Hans, Carlo en Harm ontdekten dat er onder de brug over het Schelde/Rijnkanaal, verdwaalde en verwilderde postduiven huisden. De jongens klauterden onder de brug en haalden gevaarlijke en halsbrekende toeren uit, maar het lukt hen met enige regelmaat om duiven te vangen. Als ze er over vertellen dan is het net of je een passage uit een boek van Dik Trom hoort, want ook de politie is er nog aan te pas gekomen, die natuurlijk wilde voorkomen dat er ongelukken gebeurden hoog boven het Schelde/Rijnkanaal. Steeds echter waren de jongens oom agent te slim af en konden ze ontkomen voor ze in de kraag werden gevat.
Hun buit, heuse echte postduiven, moesten natuurlijk wel een onderkomen hebben. Daar wist Hans wel een oplossing voor. In een oud hondenhok, ergens bij een garagebedrijf in St. Philipsland had hij al allerlei beesten gehad. Deze moesten het veld ruimen, want postduiven was natuurlijk veel mooier. Daar kon je jonkies van kweken en die konden uitvliegen en kwamen weer terug. En misschien, ooit, konden ze nog wel eens aan echte wedstrijden deelnemen. En zo was de interesse voor de postduif geboren.

Nu de jongens echte duiven hadden, wilden ze ook wel eens wat meer weten hoe het er bij de echte duivenmelkers aan toe gaat. St. Philipsland heeft zo’n 25 duivenmelkers, maar je loopt natuurlijk niet zo maar bij iemand binnen. Carlo en Harm wisten wel iemand waar ze zeker niet gelijk weggestuurd werden. Ze stapten bij Ko van Dommelen op het erf en nu, achteraf blijkt dat ze nergens beter hadden kunnen binnenstappen. Ko vond het fantastisch die jonge mannen die zoveel belangstelling voor de duiven hadden. Hij vertelde honderd uit en Carlo en Harm hingen aan zijn lippen. Ze kwamen iedere dag en van Ko mochten ze alles doen op zijn hokken. Ze liepen achter hem aan door de hokken en als een echte duivenschoolmeester leerde Ko hen alles over de duivensport. Uiteindelijk hadden ze nog maar één wens en dat was eigen wedstrijdduiven houden op een echt duivenhok. Ook hier wist Ko wel raad op. Hij installeerde de jongens op het lege duivenhok van zijn vader, die enige jaren daarvoor was overleden. Harm en Carlo hadden hun eigen hok en Ko stond hen met raad en daad bij. De jongens werden lid van P.V. de Vredesduif en door de leden werden zij aan duiven geholpen. Ze zouden met de jonge duiven mee gaan vliegen onder de naam van “de Ko-boys”, maar aangezien dat een fantasienaam is en dus bij de NPO € 75,-- extra contributie kostte, ging dat niet door en werd er onder hun eigen naam gevlogen.

Harm en Carlo waren vertrokken en boekten hun eerste resultaten op de vluchten, met op de allereerste vlucht gelijk al de 8e in de vereniging. Door de zenuwen werd een paar weken later zelfs een stellige eerste prijs in de vereniging verspeeld. Maar de jongens vonden het fantastisch, vertelden het aan hun kameraden, hielden een spreekbeurt op school en nodigden hen uit om bij het hok te komen kijken. Hans, die ook al betrokken was bij het vangen van de duiven onder de brug vertelde: “toen ik dat bij Harm en Carlo zag, toen werd ik zo jaloers en toen dacht ik dat wil ik ook”. Nu wil het geval dat Hans een zoontje is van een plaatselijke aannemer en dus werd er af en toe eens een plankje meegenomen naar het hondenhok, dan eens een golfplaatje, wat spijkers en een schroefje en dan was Pa weer eens een stukje gereedschap kwijt. Maar Hans presteerde het wel om van het hondenhok een heus duivenhok te maken (zie hierbij geplaatste foto). Hans betrok zijn jongere broertje Flip erbij en nu zijn ook Hans en Flip lid van de Vredesduif en hebben ze elf duiven op hun hoklijst staan, maar er zouden zeker 25 jongen bij komen verzekerde Hans mij.

We brachten een bezoek aan de accommodatie van Hans en Flip en wat ik daar zag was werkelijk fantastisch. Geheel op eigen kracht was het hondenhok omgebouwd tot duivenhok en aan alles was gedacht. Een ruimte om de manden in op te slaan, er werd een muurtje gemetseld aan de regenkant om het vocht een beetje te kunnen weren, maar het mooiste was wel de inbraakpreventie. Hans had gehoord van de duivendiefstallen. Nu is de situatie zo dat je het hok alleen kunt bereiken via een plank die over de sloot ligt. Echter als Hans voor de laatste keer per dag bij zijn duiven is geweest wordt met een kleine handeling de plank op scherp gezet en wanneer je dan halverwege de plank bent flikker je er geheid door met een nat pak tot gevolg. Nee van duivendieven zullen Hans en Flip geen last hebben.
En zo verspreidt de duivensport zich als een inktvlek onder de jeugd van St. Philipsland, want Rik en Jordy Vermey gingen vaak bij Harm en Carlo kijken. Zij vonden het best wel mooi die duiven  en hebben nu hun eigen kampioenen.
Ook Daniek van Loon werd bij Jordi en Harm besmet en heeft nu wat duifjes in een hokje van 50 cm x 50 cm. Maar Daniek is een slimmerik en heeft een hokje bij de PPN aangevraagd en dat is inmiddels toegezegd. Daniek hoopt vurig dat het snel geleverd kan worden, zodat hij er met de jonge duiven op kan vliegen. Ook Jordi is van plan een hokje bij de PPN aan te vragen. Het jongere broertje van Harm, Levien, speelt nu samen met hem.
Dan is er nog Owen Koolbergen, die een plekje voor zijn duiven kreeg achter bij opa Rien Quist, die gelijk zijn mentor is.

Al met al zijn er nu in St. Philipsland 9 nieuwe leden actief, die op 5 verschillende erven spelen. Ik heb een uurtje met deze jongens zitten praten en het was werkelijk fantastisch. Schitterende verhalen en het fanatisme droop eraf. Zo was er één die er van baalde dat hij van de zomer op vakantie moest omdat in deze vakantie precies de klassieker Orleans jonge duiven viel. Volgens de jongens zelf is met 9 nieuwe jeugdleden het maximum aantal nog niet bereikt, want volgens hen zitten er nog een paar aan te komen. Het zullen vast niet allemaal blijvers voor de sport zijn, maar dat er blijvers tussen zitten, dat staat voor mij als een paal boven water.

Eénmaal thuisgekomen heb ik me afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat het daar in St. Philipsland wel is gelukt om de jeugd warm te krijgen voor onze sport.
Ko van Dommelen heeft hier zonder twijfel een zeer belangrijke rol in vervuld. Bijna iedere avond zijn er wel een paar op bezoek en soms zelfs alle 9. Ze klussen achter hem aan door het hok, vragen het hemd van zijn lijf en alles  is tot op zekere hoogte toegestaan. Daarnaast komen ze ook in huis om nog even een Colaatje te drinken en een pluim in deze verdient ook Nel, de vrouw van Ko, die hierdoor al vele kratten Cola in huis heeft moeten slepen en de nodige duivenstrontjes van de vloer heeft verwijderd. Ook op zaterdagochtend, voor de vlucht, is de achterplaats  van Ko van Dommelen een verzamelplaats voor de plaatselijke liefhebbers om een voorspelling te doen voor de a.s vlucht. Het aantal bezoekers voor deze bijeenkomst is met het nieuwe seizoen uitgebreid met de jeugdleden, die ook wel willen weten hoe laat ze verwacht worden. 
Maar ook de andere leden van de Vredesduif hebben hun rol opgepakt. Alle jeugdleden zijn gratis van duiven voorzien en vorig jaar zijn de noodzakelijke contributies uit de verenigingskas betaald. Verder is er onlangs door de vereniging in Lier voor alle jeugdleden een jonge (schimmel)duif gekocht en hiermee wordt straks een onderlinge competitie gehouden met de jonge duiven vluchten.
Voorts heeft de vereniging recentelijk een middag georganiseerd waarin er voor de jeugdleden een duivenfilm werd vertoond en werd de jongens geleerd hoe ze de poulebrief moesten invullen. Ook de ouders van de jongelui werden hierbij betrokken, zodat ook zij weten waar de mannen allemaal mee bezig zijn.
De leden van de club werden opgeroepen de noodzakelijke materialen beschikbaar te stellen en zo heeft het kunnen gebeuren dat alle jeugdhokken gratis voorzien zijn van de noodzakelijke drinkpotten, manden, klokken, grit- en voerbakken enz.

Wat kunnen we hier nu van leren vraag je je dan natuurlijk af. Ik denk dat het op NPO nivo belangrijk is dat er een beleid gevoerd wordt waardoor de duivensport laagdrempelig is en voor een ieder toegankelijk. De PPN moet vooral doorgaan met het promoten van de sport en faciliteren waar mogelijk. Maar waar het echt moet gebeuren, dat is aan de basis. Dat is bij de verenigingen en bij de individuele leden. Daar moeten mensen vertrouwd gemaakt worden met de duivensport. Daar moet gezorgd worden dat iemand zich thuis voelt bij een vereniging.
Dit verhaal is geen droom. Het is geen bedrog, nee het is echt gebeurd en niet aangedikt of zo.
Duivensport is erg intern gericht en dat is nu net wat ons de nek omdraait. Alle andere sporten zorgen er juist voor dat er toeschouwers zijn en publiek is. En daar moeten wij ook voor zorgen. Het is de enige manier om mensen kennis te laten nemen van onze sport en je zult er eerst mee in contact moeten komen, voor je er mee besmet wordt.  Ook voor ons zijn er overlevingskansen, maar we moeten ze wel pakken. Zorg er voor dat buitenstaanders belangstelling voor onze sport krijgen en dat krijg je alleen als je ze opzoekt, erbij betrekt en vasthoudt. Van St. Philipsland kun je leren hoe het kan. Praat er over in je vereniging en ga tot actie over. In de nabije toekomst krijgt iedere vereniging het aantal leden dat het verdient. Dat staat als een paar boven water. Zorg dat je aan de goede kant van de streep blijft staan.

Het muurtje in aanbouw

De bergplaats

Bij Ko