De Ichtorkids en hun ouders van de VBS de Schatkist te Ichtegem bezochten de Nationale Duivendagen te Oostende. 2010

Duivensites worden bijna altijd door “echte duivenkenners van het vak” geschreven vandaar nu even deze ANDERE invalshoek!
Volgende teksten zijn van de hand van ouders en kinderen die voor het hokje op de school stond, nog NOOIT iets van vliegduiven gehoord hadden…

Geniet mee:

Beste Juf Suzy,
Hierbij ons ( Wendy en de kids) verslag van zaterdag in Oostende.
Iony moest om 13u00 voetballen in Zottegem.
Afstand Zottegem - Oostende : ongeveer 1 uur rijden.
Vertrokken in Zottegem om 14u40.
We waren nog maar net vertrokken of we kregen al telefoon van Caroline waar we zaten. Nog niet ver dus.We hadden immers nog tijd...
Kyriani trok zijn mooie kleertjes aan al rijdend op de E40 !
Ter hoogte van Beernem kregen we opnieuw telefoon dat de prijsuitreiking begonnen was en dan begon ook de stress...
Na vele telefoontjes over en weer naar Caroline begon ik echt te stressen snelheid wat verhogen dus.
Toen we bijna in Oostende waren werden we op de hoogte gebracht dat we het waarschijnlijk niet zouden halen.
Iony begon natuurlijk onmiddellijk te wenen.
Ik zei dat hij rustig moest blijven, dat ik mijn best zou doen...
Natuurlijk als we Oostende binnenkwamen : file !!!! Ook dat nog.
Nog meer traantjes.
Gelukkig ken ik de weg een beetje en reed via de parking van de Vissersschool naar het rond punt.
Eens op het rond punt lag het casino vlak voor ons.
Steven zou ons opwachten. Geen Steven te zien, waar moesten we binnen ?
Nog een telefoontje naar Caroline : onze redder in (hoge) nood.
Ik moest nog veranderen van kledij (schoenen en trui), want ik kwam immers van den voetbal....
maar het bijzonderste was : WE HEBBEN HET GEHAALD !
Mijn vader is naar huis gereden met onze auto zodat we geen parking moesten zoeken.
Mijn laarzen en trui heb ik dan maar veranderd vlak voor het casino.
Dan vlug de trappen op, naar de zaal waar juf Suzy juist begonnen was aan haar speech !
OEF, we kunnen nu tot rust komen.
Het was heel spannend en zeer nipt !
De hele expo was een hele openbaring : veel mensen gezien die ons hebben geholpen en ons nog steeds helpen om het ICHTOR-project in stand te houden.
Maar tegelijkertijd hebben we gerealiseerd dat we toch o zo weinig kennen van de duifjes.
Maar we volharden in onze gedrevenheid : het hok netjes houden, zorgen dat de duifjes eten en drinken hebben op tijd en ze liefde geven.
Meer kunnen we niet doen denk ik.
De kennis van de bijkomende verzorging dienen we over te laten aan een echte kenner nl. juf Suzy.
We hebben ook ons hart verloren aan andere duifjes : Nancy was smoorverliefd op een zwarte duif en ik viel als een blok voor de zwart/witte duiven.
En Caroline genoot van alle duifjes...
De kids hebben genoten van de powerpoint van het Ichtorproject boven in de verborgen zaal.
Blij dat we geweest zijn, maar misschien volgende keer op een rustiger manier toekomen.
Bedankt juf Suzy voor de rondleiding en het gezelschap.
Bedankt Nancy, Caroline, Steven en alle kids voor een aangename gezelschap!

Verslag van Nancy en de kids:
Zonder dat juf Suzy het wist zijn we na het duivenuurtje op vrijdag naar een winkeltje gefietst in Ichtegem. We wilden de juf verrassen met een cadeautje in Oostende.
We kochten een teddybeer, een bloem en een duiventrofee. We kozen de beer omdat juf Suzy van zachte dingen houdt. De bloem omdat ze ons zoveel helpt en de trofee omdat ze de beste duivenjuf is.
Ik Seppe vond het in Oostende de max!
Er was daar zooooooooooooooo veel te zien over duiven!
Mijn mama was zelfs verzot op een pikzwarte duif en dat is nog nooit gebeurd!
(Ze mag van de juf er geen hebben omdat deze duif nu niet meer bij de “weduwnaars” kan geplaatst worden!
We vonden het ook leuk dat we mochten optreden op het podium.
We hebben ook de Wijsneuskinderen in het echt gezien!
Je kan niet geloven hoe blij ik ben dat ik dit heb meegemaakt!
Ik heb daar veel duiven gezien maar er kan er nog altijd geen ene tippen aan mijn eigen Mewtwo!
Mama heeft gefilmd en we hebben ’s avonds naar de video over Oostende gekeken. Allemaal samen want papa en Marthe waren niet mee en ik zo nog eens kunnen genieten!

Caroline en Fleur schreven het volgende:

Fleur vond het in één woord TOF!
De mama ook…Al weken of moet ik zeggen maanden keken we er al naar uit!
Eens tussen “die echte” duivenliefhebbers te vertoeven. En ja hoor, het was wel een beetje zoals verwacht werd.
Alhoewel ik nog meer duiven verwacht had!
En dan zie je rondom je , dat er veel meer is dan een duif op een kotje!
Alle soorten eten, vitamientjes en andere “overlevingsproducten” maar niet alleen dit!
Ook de meer luxeartikelen tot verwarming voor IN en VOOR het hokje toe. ’t Was een unieke ervaring voor ons als “leek”!
We hebben ons geen minuut verveeld. Laat ons zeggen dat we misschien minuten te kort hadden.
Wij ( de duivenmama’s en papa’s) hebben er weer een leuke namiddag van gemaakt en terug veel bijgeleerd.
En de kinderen?
Ja, die zaten vol zenuwen he.
Hoe zouden ze het er vanaf brengen met hun interview?
Zou Iony (zie eerste tekstje) op tijd zijn,
Hoe smokkelden ze inderhaast gekochte cadeaus naar binnen voor “hun” juf Suzy?
En zou ze iets gemerkt hebben hiervan?
En hun dansje?
Neen, dat hebben ze laten varen, nee vliegen, teveel zenuwen!
’t Mocht ook niet méér zijn voor ons juf Suzy of ze had tranen tekort.
Maar heeeeeeeeeeeel tevreden keerden we weer naar huis met een auto vol herinneringen…
Dank Suzy dat we dit mochten meemaken!

Kyda-hokje ( Kylie en Daymen en ouders) vertelt het volgende:
Wat was het leuk dat we met z’n allen aan dezelfde tafel zaten. En dat je beneden allerlei cadeautjes kon krijgen en natuurlijk dat we van de juf haar klastrofee hebben gekregen!
Merci daarvoor!
We konden wel niet goed de powerpoint van de Wijsneus zien en de onze draaide boven in een andere zaal!
Het was een hele toffe namiddag!

Verslagje van de Lientjes ( Jonalien en Annelien)

Het was kortgezegd heel leuk! We gingen met onze duivenpeter Christiaan mee. We vonden parking ondergronds.
Toen kwamen we binnen, overal duiven, eten, verzuring, mensen enz.
Toen we naar het eerste verdiep gingen kwamen we in een grote zaal . Mama’s, papa’s en kinderen van onze school en nog veel anderen waren daar. Ook onze juf Suzy!
Toen begonnen ze prijzen uit te delen . We hoorden het nummer 26, ons nummer!. We mochten op het podium. Het was er heel warm maar heel leuk. We kregen een trofee en een zak duiveneten. Mama en papa waren trots op ons. En nu hop naar een nieuw duivenseizoen!

Slotwoordje van de juf!
Woordloos lees ik jullie reacties!
Goosebumps!
En dan zou ik geen dankjewel meer mogen zeggen!
Diep respect heb ik voor jullie allen en dat weten jullie wel!
Suzy,